ซังหลิงออกไปข้างนอก แต่ไม่เห็นเงาของซังหรูเยวี่ยอยู่ตรงหน้าประตู
ระบบบินกลับมาด้วยความเร็วสูง
มันบอกซังหลิงอย่างตื่นเต้นว่า “เจ้านาย ตามฉันมา!”
เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวเล็กนี่แอบไปดูเรื่องสนุกมาอีกแล้ว
จู้เหยาไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ ซังหลิงถึงหันกลับ แล้วมุ่งหน้าไปทางห้องพักผ่อน
เธอรีบตามไป
ระบบร้องเรียก “เจ้านาย เจ้านาย ซังหรูเยวี่ยอยู่ข้างใน!”
ซังหลิงผลักประตูเปิดทันที
“อึก... ช่วย...”
ซังหรูเยวี่ยฝืนอ้าปากอย่างยากลำบาก ใบหน้าแดงก่ำคล้ำเหมือนตับหมู
เซี่ยสุยมีรอยยิ้มจาง ๆ ประดับใบหน้า ท่าทางสุขุมรับมือได้อย่างสบาย
ทว่าเพียงหันกลับมา สีหน้าของเขาก็ชะงักค้าง
เขาปล่อยมือทันที แล้วทำตัวไม่ถูกต่อหน้าซังหลิงราวกับเด็กคนหนึ่ง “หลิงหลิง ขอโทษนะ อย่าเข้าใจผิด ฉันไม่ได้...”
ซังหลิงก้าวเข้าไป คล้องคอเซี่ยสุยแล้วจูบเขาอย่างฉับพลัน
“เซี่ยสุย คราวนี้คุณทำได้ดีมาก”
เซี่ยสุยพลันเบิกบาน เขาจับมือซังหลิงไว้ รอบกายอบอวลด้วยบรรยากาศอ่อนโยนและเปี่ยมสุข
“หลิงหลิง เธอขวางหูขวางตาเกินไป ให้ฉันจัดการเธอดีไหม?”
“อย่า... อย่า...”
ซังหรูเยวี่ยเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว มือกุมลำคอพลางไอแค่ก ๆ ไม่หยุด
เมื่อครู่เธอสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงจิตสังหารจากตัวเซี่ยสุย เขาคิดจะฆ่าเธอจริง ๆ!
จู้เหยาสั่นสะท้าน แม้เธอจะไม่ชอบซังหรูเยวี่ย แต่การฆ่าคนมันผิดกฎหมายนะ!
ซังหลิงกล่าวว่า “ไม่จำเป็น เดี๋ยวมือคุณจะเปื้อนเปล่า ๆ”
เซี่ยสุยหรี่ตายิ้มอย่างมีความสุข “หลิงหลิงเป็นห่วงฉัน”
ถ้าซังหลิงไม่อยากให้เขาทำ เขาก็จะไม่ทำ
ซังหลิงเดินไปตรงหน้าซังหรูเยวี่ย แล้วย่อตัวลงมองเธอ “กลับมาทำไม?”