ซังหลิงกำลังค้นข้อมูลในคอมพิวเตอร์อยู่ในห้องหนังสือ
พอจัดการธุระเสร็จและดูเวลา ก็พบว่าผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว
แปลกจัง? เซี่ยสุยไม่ตามติดเธอเลยหรือ
ซังหลิงจัดเอกสารที่พิมพ์ออกมาให้เรียบร้อย ก่อนเดินออกจากห้องหนังสือ
ความวุ่นวายบนโต๊ะอาหารก่อนหน้านี้ถูกเก็บกวาดจนสะอาดหมดจด พื้นก็ถูกถูจนเงาวับ ส่วนข้าวของที่ซังหลิงวางทิ้งไว้ตามใจ ก็ถูกจัดเก็บเข้าที่อย่างเป็นระเบียบ
ขณะนี้เซี่ยสุยกำลังย่อตัวอยู่หน้าโซฟา พับผ้าห่มไหมพรมผีเสื้อตัวเล็กที่สั่งทำให้ซังหลิงก่อนหน้านี้
เมื่อรู้สึกว่ามีคนมองอยู่
เซี่ยสุยจึงหันไปมอง หญิงสาวมีดวงตาดำขลับใสกระจ่าง ไม่รู้ว่าเธอมองเขามานานแค่ไหนแล้ว
“ทำงานเสร็จแล้วเหรอ?” เขาเป็นฝ่ายถามก่อน
ซังหลิงพิงกรอบประตู แล้วจู่ ๆ ก็เอ่ยว่า “เจ้าชายหอยขม”
เซี่ยสุยชะงักไป ก่อนจะเข้าใจว่าซังหลิงกำลังพูดถึงอะไร
เขาหยีตาลงเล็กน้อย “หลิงหลิงกำลังบอกว่าฉันเหมือนหญิงสาวหอยขมเหรอ?”
ซังหลิงก็หยีตาลงเล็กน้อยตามเขา
เซี่ยสุยเม้มปาก สบตาเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนอารมณ์จะหม่นลงอย่างฉับพลัน เขาเป็นฝ่ายหลบสายตาเป็นครั้งแรก
ระบบยังคงแทะเมล็ดแตงโมต่อไป พลางส่งเสียงล้อเลียนว่า โอ๊ย ๆ เล่นกันอีกแล้ว!
อากาศราวกับหยุดนิ่ง
ซังหลิงไม่พูดอะไรเลย
มือที่จับมุมผ้าห่มของเซี่ยสุยเกร็งแน่น แววหงุดหงิดฉายวาบในดวงตา เขาไม่ควรระบายอารมณ์ด้านลบใส่หลิงหลิงเลย ทั้งที่หลิงหลิงไม่ได้ใส่ใจอยู่แล้ว…
เขาสูดหายใจลึก พยายามยิ้มขึ้นมา แล้วหันไปมองซังหลิงอีกครั้ง