ฮั่วฉี่เฉินอ้อยอิ่งอยู่ที่นี่หลายวัน กระทั่งวันสุดท้ายก่อนกลับ เขาถึงได้ออดอ้อนซังหลิงให้ไปเดินเล่นด้วยกัน
แต่จุดหมายของฮั่วฉี่เฉินกลับเป็นมหาวิทยาลัยของซังหลิง
เขาอยากไปเดินดูสถานที่ที่ซังหลิงจะใช้ชีวิตอยู่ไปอีกนาน
ซังหลิงไม่ได้ปฏิเสธ
ทว่าเมื่อบังเอิญพบเพื่อนร่วมชั้นที่รู้จักกัน และได้ยินคำตอบของฮั่วฉี่เฉิน ซังหลิงถึงได้รู้จุดประสงค์ของเขา
หญิงสาวผมแดงตาสีน้ำตาลทักทายซังหลิงอย่างกระตือรือร้น พลางมองคนแปลกหน้าที่อยู่ข้างเธอด้วยความประหลาดใจ
“ไฮ หลิง! คนนี้คือ?”
ยังไม่ทันที่ซังหลิงจะตอบ ฮั่วฉี่เฉินก็ยิ้มบาง ๆ แล้วตอบเป็นภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่วว่า “สวัสดีครับ ผมเป็นแฟนของเธอ”
หญิงสาวร้อง “โอ้! พระเจ้า!”
คุณหมอสุดหล่อที่ดูราวกับหลุดออกมาจากการ์ตูนคนนั้น ไม่ใช่แฟนของหลิงหรอกหรือ?
ซังหลิงยิ้มแล้วเสริมว่า “ผู้ชาย เป็นเพื่อนกัน”
หญิงสาวร้อง “โอ้โฮ! แล้วคุณหมอประจำมหาวิทยาลัย...”
ซังหลิงตอบว่า “ก็เหมือนกัน”
หญิงสาวว่า “โอเค ๆ”
เธอแนะนำสถานที่สวย ๆ หลายแห่งในมหาวิทยาลัยอย่างกระตือรือร้น บอกว่าพวกเขาไปเดินเที่ยวกันได้
จากนั้นก็เดินจากไป พลางหันกลับมามองทุกสามก้าว
เมื่อหันกลับมาอีกครั้ง เธอก็เห็นสุภาพบุรุษรูปร่างสูงใหญ่แสนหล่อคนนั้นจับมือหลิงไว้
และหลิงก็ไม่ได้ปฏิเสธ
ว้าว! ประกายตื่นเต้นลุกวาบในดวงตาของเธอ
ไม่ได้พูดกันหรือไงว่าคนตะวันออกขี้อายกัน? แต่หลิง—เธอชอบนะ!
……
พอวันหนึ่งสิ้นสุดลง ต่อให้ฮั่วฉี่เฉินจะอาลัยอาวรณ์เพียงใด เขาก็ทำได้แค่กลับไป
ใต้แสงตะวันยามอัสดง เขามองซังหลิง ไม่รู้ทำไมสายตาถึงเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ริมฝีปากแดงสดของเธอ