“จี้ชิงอัน คุณจะอยู่บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้คนเดียวเหรอ?!”
หลังจากซังหลิงลงจากรถ เธอก็ถูกพาเข้าไปในบ้านสองชั้นหลังเล็กที่มีลานบ้าน
เป็นบ้านเดี่ยวสามชั้น แต่ละหลังไม่รบกวนกันและกัน
จี้ชิงอันรอเธออยู่ในห้องรับแขกแล้ว
เขามองเด็กสาวที่วิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา ดวงตาสุกใส มุมปากที่ยกขึ้นพลันเหยียดตรงอย่างไร้ร่องรอยเมื่อได้กลิ่นสุนัขจรจัดข้างนอกติดกายเธอ
เขาจับมือซังหลิง ก่อนเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “ไม่ใช่บ้านของผมคนเดียว แต่เป็นบ้านของเรา”
ซังหลิงกะพริบตาปริบ ๆ แกล้งพูดว่า “แต่ไม่ได้ทำอะไรให้สักหน่อย จะรับของตอบแทนได้ยังไง ฉันอยู่ที่นี่จริง ๆ ได้เหรอ?”
จี้ชิงอันลูบผมเธอเบา ๆ พืชสีเขียวเส้นหนึ่งที่ซ่อนอยู่ระหว่างเส้นผมพลันมุดเข้าไปในผิวหนังของเขาอย่างรวดเร็ว
“ได้สิ หลิงหลิงถือว่าที่นี่เป็นบ้านของตัวเองได้เลย อยากทำอะไรก็ทำตามสบาย”
ซังหลิงถาม “งั้นฉันเลือกห้องเองได้ไหม?”
รอยยิ้มของจี้ชิงอันไม่เปลี่ยนไป “ได้สิ”
ซังหลิงจึงพูดอย่างมีความสุขว่า “ขอบคุณนะ จี้ชิงอัน คุณเป็นคนดีจริง ๆ~”
จี้ชิงอันที่เพิ่งได้รับบัตรคนดี จูงมือเธอเดินขึ้นชั้นบน “งั้นเราไปดูทีละห้อง แล้วก็ถือโอกาสเดินชมบ้านด้วยเลย”
ระบบหมอบอยู่บนไหล่ซังหลิง ขาเล็ก ๆ สองข้างห้อยต่องแต่ง ดูหมดอาลัยตายอยาก พลางพูดเหน็บแนมจี้ชิงอันว่า “หึ ๆ ฉันว่าเขาคงอดใจรอไม่ไหว อยากให้เจ้านายเป็นนายหญิงของที่นี่แล้วล่ะสิ”
“พอเธอย้ายเข้ามา ในสายตาคนนอกก็เท่ากับถูกตีตราว่าเป็นคนของจี้ชิงอันแล้ว ช่างคิดแผนการได้ลึกซึ้งจริง ๆ!”