พระสนมเสียนกุ้ยเฟยชะงักสีหน้าไปเล็กน้อย
หย่งเล่อรีบพุ่งเข้าไปดึงนางออกมา «เสด็จแม่ ลูกมีเรื่องจะคุยกับซังหลิง ซังหลิง มากับข้า!»
ซังหลิงกะพริบตาปริบ ๆ «มีอะไรหรือ เรื่องอะไรที่พูดต่อหน้าท่านอาหญิงไม่ได้—เฮ้ย!»
หย่งเล่อกลัวว่านางจะพูดอะไรให้พระสนมเสียนกุ้ยเฟยลำบากใจขึ้นมาอีก จึงออกแรงทั้งหมดลากนางไป
ซังหลิงหัวเราะหึในใจ ใช่แล้ว นางจงใจทำแบบนั้นเอง
เมื่อมาถึงด้านนอกตำหนักฉางหนิง หย่งเล่อจึงยอมปล่อยนาง
«เธอยังไม่รู้หรือว่าเกิดอะไรขึ้น?» หย่งเล่อมองนางอย่างสงสัย
ซังหลิงทำหน้าไร้เดียงสา «ฉันควรรู้อะไรหรือ?»
หย่งเล่อเหลียวซ้ายแลขวา ก่อนโน้มตัวไปกระซิบข้างหูซังหลิง «ช่วงนี้เสด็จพ่ออารมณ์ร้ายมาก นางกำนัลข้างกายเสด็จแม่ไม่รู้ไปทำอะไรให้พระองค์กริ้วเข้า เลยถูกหาเรื่องแล้วทุบตีจนตายคาที่ ในลานตำหนักฉางหนิงนี่เอง»
นางไม่ได้เห็นเหตุการณ์นั้นกับตาตัวเอง แค่คิดถึงภาพก็สั่นไปทั้งตัวแล้ว
นางกำนัลคนสนิทข้างกายพระสนมเสียนกุ้ยเฟยรับใช้มาหลายปี จู่ ๆ คนเป็น ๆ กลับถูกตีจนตาย หย่งเล่อจึงยากจะทำใจยอมรับ
ซังหลิงแสดงสีหน้าราวกับเพิ่งรู้เรื่อง ก่อนเอ่ยอย่างรู้สึกผิด «ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่ควรพูดถึงเรื่องที่ทำให้ท่านอาหญิงเสียใจ»
หย่งเล่อกล่าว «วันนี้เป็นคืนส่งท้ายปีเก่า เป็นวันมงคล เดี๋ยวเข้าไปแล้วพูดเรื่องอื่นเถอะ อย่าพูดถึงเรื่องแบบนี้อีก»
«อืม» ซังหลิงพยักหน้า
เมื่อกลับเข้าไป พระสนมเสียนกุ้ยเฟยฝืนยิ้มแล้วกวักมือเรียกซังหลิง «กลับมาแล้วหรือ เด็กสองคนนี้มีความลับกับข้ากันแล้วหรือ?»
ซังหลิงยิ้ม พลางส่งสายตาให้หย่งเล่อพูด