โจวฉีอันแทบจะสะอิดสะเอียนจนทนไม่ไหว เขาตอบกลับอย่างแข็งกร้าวว่า—ไสหัวไปส่งของซะ!!
สะใจ!
อย่าก่อกวน ฉันรักเงินเท่านั้น: ได้เลยเจ้านาย [กุหลาบ]
โจวฉีอันรู้สึกสะใจอย่างที่สุด
หึ ๆ สมกับชื่อจริง ๆ เห็นเงินเป็นทุกอย่างสินะ
ก่อนหน้านี้ยังปากกล้าอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ทำไมถึงหงอแล้วล่ะ?
คนที่ควักเงิน 25 ล้านออกมาโดยไม่กะพริบตา ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าในสายตาซังหลิง เขาก็เป็นแค่คนโง่ที่ถูกหลอกเอาเงิน
จะไปถือสาอะไรกับคนโง่กันล่ะ
ซังหลิงส่งของให้ด้วยอารมณ์เบิกบาน
พัสดุถูกส่งต่อไปอีกทอดเหมือนเคย ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังที่อยู่ของคนโง่คนหนึ่ง
ในยุคระหว่างดวงดาว การขนส่งสะดวกรวดเร็วมาก ต่อให้ข้ามดาวก็ยังไปถึงได้อย่างรวดเร็ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการส่งภายในดาวเดียวกัน
คาดว่าคนโง่คนนั้นคงได้รับพัสดุตอนกลางดึก
รอบนี้ทำกำไรได้มหาศาล
ระบบชื่นชมไป๋อี้เหนียนอย่างออกหน้าออกตา “เจ้านี่ไม่เลวเลยนะ มีมูลค่าใช้ได้ทีเดียว”
ซังหลิงฟังน้ำเสียงแก่คร่ำครึของระบบแล้วถอนหายใจเบา ๆ
“นายท่าน หาโอกาสให้เขาเซ็นเพิ่มอีกสักสองสามแผ่นดีไหม! รีดเงินจากเขาสักพันล้านก่อนเลย!”
ซังหลิงตอบว่า “ของแบบนี้ยิ่งหายากก็ยิ่งมีค่า ถ้ามีเกลื่อนกลาดเมื่อไร ก็ไม่เหลือราคาแล้ว”
แถมยังจะทำให้ไป๋อี้เหนียนจับสังเกตได้ด้วย
ระบบจุ๊ปาก ถอนใจเสียดายไม่หยุด
วันรุ่งขึ้น ซังหลิงก็มอบลายเซ็นแผ่นสุดท้ายที่เหลืออยู่ให้เฟรยา
แลกกับอ้อมกอดแน่น ๆ หนึ่งที