“ฮ่า ๆ ๆ ๆ...”
ซังหลิงกอดท้องหัวเราะอยู่บนเตียงเตาหลังห้อง
พอนึกถึงท่าทางเซ่อซ่าของฉินจื้อ ไม่ไหวแล้ว เธออยากหัวเราะขึ้นมาอีก
กำลังหัวเราะเพลิน ๆ จู่ ๆ ก็มีของร้อน ๆ นุ่ม ๆ แนบลงบนแก้ม ทำเอาซังหลิงสะดุ้งโหยง
เธอร้องออกมา ปิดแก้มพลางลุกขึ้นนั่ง แล้วคว้าหมอนขว้างใส่ฉินจื้อ
เธอชิงฟ้องก่อนว่า “ฉินจื้อ คุณทำให้ฉันตกใจทำไม!”
เด็กสาวทำเสียงออดอ้อนเสียจนใครได้ยินก็โกรธไม่ลง
ฉินจื้อยื่นของในฝ่ามือให้เธอดู “นี่ อยากกินไหม?”
ซังหลิงฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ ก่อนมองมือเขา ดวงตาพลันเป็นประกาย “มันเทศเผา!”
“พวกเขาเผากันอยู่ตรงโรงเรือน ฉันเลยขอมาสองหัว”
ฉินจื้อยกโต๊ะเตียงเตามาวางไว้ข้างเตียง แล้ววางมันเทศลง
ถ้าต้าจ้วงได้ยินฉินจื้อพูดหน้าตาเฉยแบบนี้ คงโกรธจนกลอกตาใส่แน่ อะไรคือ ‘ขอมาสองหัว’? พวกเขาเผากันแค่สองหัวเองนะ!
ฉินจื้อคว้ามันออกมาหมดแล้วเอากลับไป
“ตั้งใจเอากลับมาให้ฉันกินเหรอ?”
ซังหลิงเอียงศีรษะ ยิ้มตาหยีมองฉินจื้อ
ในดวงตาของเด็กสาวราวกับมีตะขอซ่อนอยู่ ฉินจื้อถูกเธอมองจนต้องเบือนหน้าหลบสายตา ก่อนตอบเสียงเบา “อืม กินตอนยังร้อน ๆ เถอะ”
ซังหลิงใช้นิ้วแตะมันเทศเผาที่ข้างนอกเกรียม ข้างในนุ่มอย่างแผ่วเบา แล้วชักมือกลับฉับพลัน “แต่ร้อนมากเลยนะ”
ฉินจื้อนึกถึงตอนกินมื้อเย็นขึ้นมา เขาเม้มปาก ไม่พูดอะไร แล้วหยิบมันเทศหัวหนึ่งมาปอกเปลือกทันที
ในใจครุ่นคิดว่า ร้อนตรงไหนกัน?
ซังหลิงพอใจแล้ว