เซเวียร์ยืนอยู่ด้านนอกห้องซ้อม
เฟรย่าพูดอย่างจนใจว่า “ท่านประธาน ช่วงนี้ดูเหมือนคุณจะสนใจละครเวทีเป็นพิเศษนะคะ?”
“ทำไมล่ะ?”
ชายหนุ่มยกยิ้มอย่างสนอกสนใจ สายตาทอดผ่านกระจกทางเดียวไปยังเด็กหนุ่มที่กำลังตั้งใจซ้อมอย่างไม่คิดปิดบัง
เด็กหนุ่มไม่ได้สวมชุดละครอีกแล้ว เขาใส่เพียงเสื้อยืดสีขาวเรียบ ๆ กับกางเกงขาสั้น ภายใต้คำแนะนำของครูฝึก เขาถือกระบี่โบราณ ร่างกายพลิ้วไหวดุจมังกรว่ายน้ำ คล่องแคล่วและปราดเปรียว เอวอ่อนช้อยบิดหมุนกลางอากาศ กระบี่ยาวในมือร่ายเป็นวงกระบี่งดงาม
สะอาดบริสุทธิ์ไร้เดียงสา
รูปลักษณ์ภายนอกช่างชวนให้หลงเชื่อ
เฟรย่าได้แต่กลอกตาในใจ แต่คนตรงหน้าไม่ใช่แค่หัวหน้าของเธอ ยังเป็นองค์ชายแห่งสหพันธรัฐด้วย ยิ่งมีเส้นทางที่คุณอาจัดเตรียมไว้ให้ เธอจึงไม่มีทางล่วงเกินอีกฝ่ายได้
เธอชี้ให้เห็นว่า “ช่วงนี้คุณมาที่นี่บ่อยมากค่ะ”
โชคดีที่เขาแค่มองอยู่ด้านนอกห้องซ้อม พอการซ้อมใกล้จบก็จะจากไปทุกครั้ง ไม่เคยเจอกับซังหลิงเลยสักครั้ง ทำให้เฟรย่าโล่งใจไปได้มาก
เธอไม่ได้บอกซังหลิง เพราะกลัวว่าจะทำให้เธอเครียดและส่งผลต่อการแสดงในวันจริง
“อ้อ เพราะมันน่าสนใจดี”
อย่างนั้นเหรอ?
ถ้าเป็นคนอื่นพูด เฟรย่าคงเชื่อ แต่เธอทำงานกับองค์ชายผู้นี้มานาน ย่อมรู้ดีว่าภายใต้ท่าทีไม่แยแสโลกของเขา ซ่อนนิสัยเย็นชาและเลวร้ายเพียงใด สิ่งที่เขาชอบที่สุดคือทำตัวเหมือนสัตว์ตระกูลแมว เฝ้ามองเหยื่อดิ้นรนอยู่ในมือ แล้วดื่มด่ำกับความเจ็บปวดของผู้อื่นเพื่อหล่อเลี้ยงตัวเอง