หลังจากซังหลิงเคี่ยวแผ่นยาเสร็จ ก็เอาไปให้คุณย่าฉิน บอกให้ลองใช้ดูก่อน ก่อนใช้ให้นำไปอังไฟจนเนื้อยาอ่อนตัว พออุ่นกำลังดีก็แปะลงบนผิวได้เลย
ไม่กี่วันต่อมา คนในหมู่บ้านต่างก็รู้ว่าในบรรดาเยาวชนผู้มีการศึกษาที่เพิ่งมาใหม่ มีคนหนึ่งรักษาโรคเก่งมาก
เด็กบ้านอวี๋ที่แม้แต่โรงพยาบาลยังปฏิเสธไม่รับ ก็เป็นเธอที่ช่วยชีวิตไว้
ดังนั้นชาวบ้านที่เจ็บป่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ไม่อยากเสียเงินไปโรงพยาบาล จึงมาหาซังหลิงให้ช่วยตรวจรักษา
ถ้าซังหลิงมียาอยู่ เธอก็จัดยาให้พวกเขานำกลับไปกินได้เลย
แต่ส่วนใหญ่เธอทำได้แค่เขียนใบสั่งยา ให้พวกเขาไปซื้อยาที่อำเภอเอง
คนที่มาหาเธอเมื่อหลายวันก่อน ตอนนี้อาการดีขึ้นแทบทั้งหมดแล้ว
เรื่องนี้ก็มีข้อเสียอยู่เหมือนกัน นั่นคือการใช้ยาจีนในชนบทไม่สะดวกนัก ยังดีที่ตอนนี้เป็นช่วงว่างจากงานไร่นา ไม่อย่างนั้นพอยุ่งขึ้นมา ชาวบ้านพวกนั้นอาจไม่มีเวลาต้มยาด้วยซ้ำ
ถ้าเธอได้รับอนุญาตให้นำเข้ายาฝรั่งได้ อย่างโรคหวัดหรือมีไข้ทั่วไป ก็จ่ายยาฝรั่งให้ได้เลย
แต่ตอนนี้เรื่องเหล่านี้เป็นเพียงความคิดของซังหลิงเท่านั้น อย่างไรเสียคนที่มารักษาตอนนี้ก็ยังพอรับมือไหว จึงพักเรื่องนี้ไว้ก่อน
สิ่งเดียวที่ไม่ค่อยดีคือ มีคนเห็นว่าซังหลิงยังสาว จึงคิดจะเอาเปรียบเธอ ไม่เพียงอยากให้รักษาฟรี พอรับยาจากเธอไปแล้วยังอยากซื้อในราคาต่ำกว่าท้องตลาดอีก
ซังหลิงยังไม่ทันพูดอะไร อีกฝ่ายก็ชิงทำท่าน่าสงสารขึ้นมาก่อน บอกว่าที่บ้านลำบาก แล้วยังเอ่ยชมซังหลิงไม่หยุด บอกว่าโชคดีที่หมู่บ้านมีเธอ ไม่อย่างนั้นทุกคนคงลำบากกันแย่