“ถึงฉันจะอยากให้คุณอยู่ต่อแค่ไหน แต่ฉันไม่มั่นใจในการควบคุมตัวเองเลยจริง ๆ”
ชั้นล่าง ซ่งถานอวี้ลูบศีรษะซังหลิง พลางส่งเธอกลับบ้าน
หลังจากเปิดเผยความในใจต่อกันแล้ว วิธีที่ทั้งสองปฏิบัติต่อกันก็ดูเหมือนจะไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก
ซังหลิงยังคงรู้สึกสบายใจและผ่อนคลายเหมือนเดิม
อาศัยแสงไฟริมถนน ซังหลิงมองใบหน้าหล่อเหลาสะอาดตาของชายหนุ่มอย่างตั้งใจ ก่อนจะเขย่งปลายเท้า จุ๊บลงบนริมฝีปากเขาอย่างรวดเร็ว
“อาจารย์ซ่ง ราตรีสวัสดิ์ค่ะ!”
สายตาของเธอล่อกแล่ก ก่อนใบหน้าจะแดงก่ำไปกว่านี้ เธอก็หันหลังวิ่งเข้าไปในลิฟต์
ซ่งถานอวี้ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วถึงค่อยรู้ตัวว่าควรยกมือแตะมุมปาก
ราวกับยังมีกลิ่นหอมหวานสดชื่นของหญิงสาวหลงเหลืออยู่
เขาหัวเราะเบา ๆ “หนีเร็วดีนี่...”
ไม่อย่างนั้น เขาก็ไม่แน่ใจว่าจะอดกลั้นตัวเองได้หรือเปล่า
เมื่อประตูแห่งความปรารถนาเปิดออกแล้ว ก็ยากจะกลับไปสงบใจไร้ปรารถนาได้อีก
ซ่งถานอวี้ไม่ได้จากไปทันที เขาเปิดโทรศัพท์ดู ภาพจากกล้องวงจรปิดยังคงนิ่งสนิท เขารออยู่เงียบ ๆ ครู่หนึ่ง ซังหลิงก็ออกมาจากลิฟต์และเข้าบ้านไป
ทางเดินหน้าประตูกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง
คราวนี้ซ่งถานอวี้จึงเก็บโทรศัพท์ หันหลังเดินจากไป
……
“ที่รัก สารภาพมาตามตรงเลยนะ เธอกับอาจารย์ซ่ง... อืม ๆ ๆ?”
ช่วงพักกลางวัน หลินเหมยนั่งเท้าคางอยู่ฝั่งตรงข้ามซังหลิง พลางขยิบตาและทำหน้าล้อเลียน
ซังหลิงกัดปลายปากกา ใบหน้าค่อย ๆ แดงขึ้นทีละนิด
“เห็นชัดขนาดนั้นเลยเหรอคะ?” พี่สาวคนสนิทดูออกแล้ว เธอก็ยังไม่ค่อยชินอยู่ดี