ซังหลิงไม่รู้หรอกว่าซ่งถานอวี้กับเฮ่อจวินตกลงกันได้อย่างไร~
แต่ผู้ชายทั้งสองกลับพร้อมใจกันไม่ปรากฏตัวพร้อมกัน ทำให้ซังหลิงไม่ต้องเลือกอีกต่อไป
ซังหลิงที่เดิมทีก็แอบเสียดายอยู่บ้าง พอผ่านช่วงมึนงงสั้น ๆ ไปได้ ก็กลับมาอารมณ์ดีอีกครั้ง
เฮ่อจวินยื่นข้อเสนอข้อหนึ่งกับซังหลิง
ห้ามย้ายไปอยู่กับซ่งถานอวี้เด็ดขาด!
ซังหลิงคิดว่าตราบใดที่พวกเขาไม่ตีกัน เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เธอก็ยินดีตามใจอยู่แล้ว
จึงตกลงกันตามนั้น
เพราะธุรกิจส่วนใหญ่ของเฮ่อจวินอยู่ที่เซียงกั่ง เขาจึงต้องเดินทางไปมาระหว่างสองเมืองอยู่บ่อยครั้ง
บางครั้งซังหลิงก็แอบไปค้างที่บ้านซ่งถานอวี้สองสามวัน เฮ่อจวินรู้แก่ใจแต่ไม่พูดเปิดโปง ทว่าพอกลับมาเมื่อไร เขาก็เอาคืนอย่างหนักเป็นสองเท่า!
ทำให้ซังหลิงได้รู้ว่า ต่อให้ภายนอกดูสง่างามและสูงส่งแค่ไหน ผู้ชายวัยกลางคนก็ยังเป็นพวกเจ้าคิดเจ้าแค้นอยู่ดี
ถึงตอนนั้นเธอก็จะถูกพาไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เฮ่อจวินตั้งใจซื้อไว้ ตั้งแต่อาบน้ำแต่งตัวไปจนถึงกินข้าวดื่มน้ำ ผู้ชายวัยกลางคนแทบอยากจัดการให้ทุกอย่าง
ถ้าเขารุกเร้าจนเกินไป นิสัยเสียที่ซ่งถานอวี้ตามใจจนเธาเคยตัวก็จะถูกนำมาใช้กับใครก็ได้โดยไม่เลือกหน้า
ครั้งแรกที่เฮ่อจวินโดนตบ เขาชะงักไปเล็กน้อย
ไม่ได้เจ็บมาก มีเพียงตรงที่เล็บข่วนโดนโดยไม่ตั้งใจเท่านั้นที่แสบระคาย
เขาเปิดโคมไฟข้างเตียง โน้มตัวลงปัดปอยผมที่ปรกใบหน้าหญิงสาวออก แล้วสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่พร่าเลือนและหวาดหวั่น
หยาดเหงื่อไหลจากขมับ ร่วงลงบนผิวขาวราวหิมะของเธอ แตกกระจายระยิบระยับราวเม็ดเพชร