หวังหลิงหลิงรู้สึกเหมือนกระดูกทั่วร่างกำลังจะถูกเหยียบจนหัก
“อ๊า! เจ็บ... ปล่อยฉันนะ อ๊า...”
เซี่ยซือเหมียนทอดสายตาเย็นชาไปยังร่างของเธอ “อย่าเอามือสกปรกของเธอมาแตะต้องเธอ”
หวังหลิงหลิงร้องไห้แทบขาดใจ ยิ่งดิ้นรน เท้าที่เหยียบอยู่ก็ยิ่งกดลงหนักกว่าเดิม
เธอคล้ายได้ยินเสียงกระดูกตัวเองแตกหัก
เธอไม่อยากกลายเป็นคนพิการ หากมือหัก ชีวิตนี้ของเธอก็จบสิ้นจริง ๆ
“ฉันผิดไปแล้ว... ฉันรู้แล้วว่าผิด ฮือ ๆ ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันจะไม่แตะต้องซังหลิงอีก จะไม่ไปหาเรื่องเธออีกแล้ว...”
วินาทีนั้นหวังหลิงหลิงเสียใจจริง ๆ เสียใจจนแทบอยากกัดลิ้นตัวเอง
เธอไม่น่าฟังคำคนอื่น โดยไม่ตรวจสอบให้ดีก็รีบมาหาเรื่องเลย
ในความทรงจำของชาวบ้านทุกคน เซี่ยซือเหมียนเป็นคนพูดน้อย แม้หน้าตาหล่อเหลา แต่ก็เย็นชาเหินห่าง ราวกับเป็นคนที่ไม่มีตัวตน
ไม่มีใครเคยเห็นเขาสนิทสนมกับใคร
ครั้นได้ยินเสียงหวังหลิงหลิงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด ทั้งยังเห็นเซี่ยซือเหมียนลงมืออย่างโหดเหี้ยมโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า คนที่ใจอ่อนอยู่บ้างก็พลันรู้สึกหัวใจสั่นสะท้าน
ซังหลิงอ้าปากน้อย ๆ ที่นี่มีคนตั้งมากมายกำลังมองอยู่ เซี่ยซือเหมียนบ้าไปแล้วหรือไง?
เขาเก็บตัวเงียบมาตั้งหลายปี นี่กำลังทำอะไรกันแน่!
ซังหลิงรีบกระตุกแขนเสื้อเขาอย่างร้อนใจ
เธอกระซิบเตือน “เซี่ยซือเหมียน พอได้แล้ว!”
เดิมทีฉินจื้อก็คิดจะห้ามอยู่แล้ว เพียงแต่ยังไม่ทันได้ลงมือ เซี่ยซือเหมียนก็ชิงลงมือก่อน
แถมยังลงมือรุนแรงถึงเพียงนี้—
เขาขมวดคิ้ว ไม่ใช่เพราะสงสารหวังหลิงหลิง แต่เพราะรู้สึกว่าในส่วนลึกของเซี่ยซือเหมียนนั้นไม่เหมือนคนปกติ