(เรื่องนี้พังมากจริง ๆ นะทุกคน อ่านมาถึงตรงนี้แล้วก็ข้ามโลกนี้ไปเถอะ พิษแรงจริง ๆ!!! เปลี่ยนไปอ่านเรื่องอื่นเถอะ พังมากจริง ๆ พังสุด ๆ ผู้เขียนเองก็ไม่รู้แล้วว่าแต่ละวันเขียนอะไรอยู่ ขอร้องทุกคนว่าอย่าอ่านเลยจริง ๆ เป็นแนวที่นึกประโยคไหนได้ตอนฝันก็ค่อยเขียนประโยคนั้น…เขียนได้แย่จนผู้เขียนยังรู้สึกด้อยค่าตัวเองเลย)
ปีใหม่ศักราช 202
ขณะนั้น โลกาวินาศสิ้นสุดลงมาแล้วกว่าสองร้อยปี เส้นทางพัฒนาการของมนุษย์ก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำดิน
มนุษย์ในยุคแรกเริ่มตื่นพลังพิเศษขึ้นมา และร่างกายก็เริ่มมีลักษณะบางส่วนย้อนกลับไปคล้ายบรรพบุรุษ ภายหลังคนกลุ่มนี้ถูกเรียกว่ามนุษย์สัตว์ มนุษย์สัตว์รุ่นแรกที่ตื่นพลังมีความสามารถแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง พวกเขาคือกำลังรบหลักในการต่อสู้กับโลกที่พังทลายใบนี้ ทว่าในขณะเดียวกัน พลังที่แข็งแกร่งเกินไปก็ส่งผลกระทบต่อร่างกายอันเปราะบาง ทุกครั้งที่ใช้พลังจิตเกินขีดจำกัด ล้วนสร้างความเสียหายต่อร่างกายอย่างไม่อาจเยียวยา
เมื่อร่างกายรับไม่ไหว พลังจิตและร่างกายก็จะเริ่มพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง หวนคืนสู่สัญชาตญาณสัตว์ป่า หงุดหงิดฉุนเฉียวง่าย ถึงขั้นเริ่มโจมตีพวกเดียวกันอย่างไม่เลือกหน้า
มนุษย์สัตว์เหล่านี้มีทั้งชายและหญิง แต่ไม่ว่าคนใด หากใช้พลังจิตเกินขีดจำกัดของตน ก็อาจทำให้สมองได้รับความเสียหาย ถึงขั้นไม่อาจฟื้นฟูได้ ทำได้เพียงมองดูตัวเองเดินไปสู่ชะตากรรมที่ถูกกำหนดไว้
มนุษย์อีกกลุ่มหนึ่งโชคดีที่ไม่เกิดลักษณะย้อนกลับไปคล้ายบรรพบุรุษ พวกเขายังคงรูปร่างมนุษย์ไว้ และไม่ต้องเผชิญปัญหาพลังจิตเกินกำลัง ตอนแรกพวกเขาคิดว่านี่คือพรจากสวรรค์ จนกระทั่งทุกสิ่งในโลกภายนอกเริ่มวิวัฒนาการ
ไวรัสโจมตีสิ่งมีชีวิตทุกชนิดอย่างไม่เลือกหน้า
ต้นกล้าเล็ก ๆ ริมทางเติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้า แนวต้นไม้ประดับข้างทางกลายเป็นกำแพงพุ่มไม้สูงสามเมตร สัตว์ในสวนสัตว์ติดเชื้อไวรัสแล้วบุกเข้าไปในเมือง