ตื่นขึ้นมาในวันถัดไป ซังหลิงก็ยังดูซึมเซาไร้เรี่ยวแรง
เว่ยหลานรู้แล้วว่าซังหลิงกลับเมืองเอแล้ว
เขาส่งข้อความมา
L:【คืนนี้ไลฟ์ไหม?】
หลิงเป่า:【พี่คะ หนูป่วยแล้ว [ร้องไห้]】
หลิงเป่า:【[รูปภาพ]】
เว่ยหลานจ้องมือของหญิงสาวที่ยังติดเทปกาวอยู่ครู่หนึ่ง ผิวของเธอบอบบาง เขาเคยเห็นกับตา ตอนนี้หลังมือจึงช้ำเขียวเป็นปื้นใหญ่แล้ว
L:【น่าสงสารขนาดนี้เลยเหรอ ดูแลคนป่วยแท้ ๆ ทำไมตัวเองกลับล้มป่วยไปได้ล่ะ?】
L:【เพื่อนของเธอก็ใจร้ายจัง ปล่อยให้เหนื่อยขนาดนั้นได้ยังไง】
L โอนเงินให้คุณ 100,000
ลงมือทีเดียวก็ให้ตั้งแสน
ซังหลิงใจหวั่นไหวเล็กน้อย 5 ล้านหักออก 100,000 ก็เหลือ 4,900,000
หลิงเป่า:【พี่คะ หนูไม่กล้ารับ [น้อยใจ]】
L:【จำไว้นะ มีแต่พวกกระจอกเท่านั้นแหละที่เรียกค่าชดเชยหลังเลิกกัน】
L:【เพราะงั้นที่รัก ลองคบกับฉันดูไหม?】
L โอนเงินให้คุณ 200,000
หมายเหตุ: มอบให้โดยสมัครใจ
หลิงเป่าจ้องเงินก้อนนั้นอย่างเหม่อลอย L ใจกว้างจริง ๆ
ถ้าเขาโอนเงินถี่ขนาดนี้ อีกไม่นานเธอก็อาจเก็บเงินได้ครบตามจำนวนที่ต้องการแล้ว
หัวใจเต้นตึกตักไม่หยุด
เธอรู้ว่าตัวเองหวั่นไหวแล้ว ที่จริงเธอไม่ใช่คนดีอะไรเลย เธอเป็นนักต้มตุ๋น
ถ้ามีทางลัดให้เลือก เธอก็ไม่มีทางลำบากตรากตรำทำงานอย่างสุจริตหรอก
หลิงเป่า:【พี่บอกว่าลองคบกัน หมายความว่ายังไงเหรอคะ หลิงหลิงไม่เข้าใจ】
หลิงเป่า:【แล้วพี่มีแฟนอยู่ในชีวิตจริงไหมคะ คนรวยอย่างพี่คงมีผู้หญิงชอบเยอะแยะ หนูไม่อยากเป็นมือที่สาม】
เธอไม่ได้ปฏิเสธตรง ๆ—
เว่ยหลานยิ้มอย่างเบิกบาน ดวงตาคู่นั้นราวกับดอกท้อที่กำลังผลิบาน
L:【ไม่มีแน่นอน ถ้าฉันมีแฟนอยู่ ขอให้ฉันตายไม่ดีเลย】