คงเพราะระบายพลังงานส่วนเกินออกไปจนหมด ซังหลิงจึงเหนื่อยล้าถึงขีดสุด เวลาพักกลางวันของเธอยาวนานกว่าปกติมาก
พอตื่นขึ้นมา ท้องฟ้าก็มืดแล้ว
ส่วนพนักงานทั้งบริษัทนั้น เรื่องที่ซังหลิงเข้าไปในห้องทำงานของเจ้านายแล้วหายไปทั้งบ่าย พวกเขาชินชาจนไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว
ตอนนี้ยังมีใครไม่รู้อีกหรือว่าซังหลิงมาทำงานก็แค่เอาใบรับรองฝึกงาน แถมยังคบหากับเจ้านายไปด้วยน่ะ?
ชีวิตคุณหนูใหญ่แบบนี้ ใครจะไปอิจฉาไหว!
นอนนานเกินไปจนสติของซังหลิงพร่าเลือนอยู่บ้าง
แสงในห้องยิ่งมืดลง
เมื่อเห็นใบหน้าคุ้นเคย เธอก็พึมพำว่า “ทำไมพี่ยังไม่กลับไปอีก”
ฮั่วฉี่เฉินประหลาดใจ กำลังจะเอ่ยปาก เสื้อด้านหน้าของเขาก็ถูกกระชากอย่างกะทันหัน
เขาเสียหลักล้มลงไปอยู่เหนือร่างซังหลิง
แขนเรียวคล้องรอบคอเขาแล้วดึงลงมา
จากนั้นริมฝีปากล่างก็ถูกดูดเบา ๆ หนึ่งครั้ง
ซังหลิงเอ่ยเสียงนุ่มว่า “พี่ วันนี้ทำได้ดีมากเลย”
ครืน!
ในหัวฮั่วฉี่เฉินขาวโพลนไปหมด แม้แต่ซังหลิงพูดอะไรเขาก็ยังฟังไม่ชัด
หลิงหลิงจูบเขาแล้ว!!
หลิงหลิงจูบเขาได้ยังไง?!
ฮั่วฉี่เฉินกลั้นหายใจ ก่อนจะพบว่าซังหลิงหลับตาลงอีกครั้งแล้ว
แต่สองมือของเธอกลับเริ่มซุกซน
ร่างทั้งร่างของฮั่วฉี่เฉินแข็งทื่ออย่างหนัก
ทำยังไงดี... เขาควรหลบไหม หลิงหลิงกำลังฝันอยู่หรือเปล่า?
ซังหลิงยังงัวเงีย ร่างกายอ่อนล้าเกียจคร้าน จึงสั่งซางอิงฉีอย่างเคยชินว่า “พี่ จูบฉันอีกหน่อยสิ”
อึก...
ในห้องเงียบสงัด ฮั่วฉี่เฉินกลืนน้ำลาย