คนหนึ่งชอบชม อีกคนก็ชอบฟัง
ซังหลิงกับคุณย่าฉินเรียกได้ว่าเข้ากันได้ดี
ถ้าเป็นคนอื่นคงเขินจนทำตัวไม่ถูกเมื่อถูกชม แต่ซังหลิง—ขอโทษที ยิ่งชมเธอก็ยิ่งยิ้มหน้าบาน มุมปากยกสูง ดวงตาสุกใสเต็มไปด้วยความสุข
ในหมู่บ้านไม่เคยมีใครเห็นสาวสวยขนาดนี้มาก่อน แถมยังยิ้มให้ทุกคน รอยยิ้มของเธอทำให้หัวใจคนมองพลอยหวานชื่นตามไปด้วย
คนที่ใจกว้างหน่อยก็ยัดมันเทศให้เธอเอาไว้กินระหว่างทาง
ส่วนคนที่ไม่มีอะไรให้มาก อย่างน้อยก็ให้ถั่วลิสงมาหนึ่งกำมือ จนในกระเป๋าสะพายของซังหลิงมีของสารพัด
คุณย่าฉินยิ้มจนตาหยี “มีคนชอบหลิงหลิงของเราตั้งเยอะเลยนะ”
เฉินอวี้จู๋คิดว่าตัวเองไม่ได้ไปบ้านฉินมาหลายวันแล้ว ปลอกหมอนสองใบของเธอก็ยังปักไม่เสร็จ จึงสะพายตะกร้าออกจากบ้าน
ใครจะคิดว่าเพิ่งก้าวพ้นประตูบ้าน ก็เห็นคุณย่าฉินเดินคุยหัวเราะกับซังหลิงมาแต่ไกล
เธอกัดฟันด้วยความขุ่นเคือง ยายแก่คนนี้คงถูกใจเยาวชนผู้มีการศึกษาจากในเมืองเข้าแล้วสินะ ถึงได้คอยประจบประแจงเขาขนาดนี้!
แม้จะขุ่นเคือง แต่เธอก็ยังยิ้มแย้มเดินเข้าไปทัก
“คุณย่าฉิน วันนี้ออกจากบ้านด้วยหรือคะ?”
เดิมทีคุณย่าฉินไม่ได้คิดอะไรกับเฉินอวี้จู๋ แต่พอได้ยินว่าอีกฝ่ายหอบสมุนไพรไปบ้านอวี๋ จนเกือบทำให้โก่วหวาจื่อเสียเวลาในการรักษา เธอก็ตัดสินเฉินอวี้จู๋ไปแล้ว
ใจร้อน ไม่รู้จักหนักเบา
คุณย่าฉินยังคงยิ้ม ราวกับไม่ทันสังเกตเห็นบาดแผลบนใบหน้าของเฉินอวี้จู๋ “ฉันกับหลิงหลิงว่าจะไปเยี่ยมโก่วหวาจื่อหน่อย หนูเฉิน จะไปด้วยกันไหม?”
เฉินอวี้จู๋ชะงัก สีหน้าแข็งค้าง