【น่ารักขนาดนี้ ฉันขอกินรวบเลยนะ!】
【สวยขนาดนี้ก็ว่าแย่แล้ว ยังน่ารักขนาดนี้อีก…น่ารักขนาดนี้ก็ว่าแย่แล้ว ยังใจดีขนาดนี้อีก…ใจดีขนาดนี้ก็ว่าแย่แล้ว ยัง…】
【เพื่อนรัก เลิกพูดวนไปวนมาได้แล้ว บอกตรง ๆ เลยสิว่าน้องสาวของเราเป็นนางฟ้า!】
【แต่ฉันว่าถ้าน้องสาวของเราเป็นปีศาจสาวเย้ายวนจะทำยังไงดี! ตอนนี้ฉันจะบัญญัติศัพท์ใหม่ขึ้นมา เรียกว่า นางฟ้าปีศาจสาวเย้ายวน!】
【น้องหิวจนแทบจะน้ำลายไหลแล้ว โอ๊ย น่ารักจนใจจะขาด มาหาพี่สาวนี่มา พี่จะทำของอร่อยให้กินทุกวันเลย!】
【ให้เธอกินเลย! ให้กินเยอะ ๆ ไปเลย!】
ความคิดของทั้งสองคนในตอนนี้ตรงกับผู้ชมอย่างพอดิบพอดี
ไม่มีใครรักษาสติไว้ได้เมื่ออยู่ต่อหน้าซังหลิงในสภาพเช่นนี้ เห็นเด็กสาวตัวนุ่มนิ่มน่าเอ็นดูแล้วก็อยากยกของดีที่สุดในโลกให้เธอทั้งหมด
น่าเสียดายที่ตอนนี้พวกเขากำลังอยู่ระหว่างการปรับเปลี่ยน จึงมีใจแต่ไร้กำลัง
ตอนนี้พวกเขาแทบทนรอให้ทุกอย่างจบลงเร็ว ๆ ไม่ไหว อยากให้ซังหลิงได้ใช้ชีวิตสุขสบาย มีทั้งอาหารและเสื้อผ้าพร้อม อยากซื้ออะไรก็ซื้อได้โดยเร็ว
“จะเรียกว่าได้อานิสงส์จากพวกเราได้ยังไง หลิงหลิงต่างหากที่เป็นผู้มีพระคุณตัวจริง” เสิ่นเจวี๋ยกล่าว
โจวซื่อหรานเอ่ยว่า “ถ้าเธอไม่อยากช่วยชาวบ้าน ฉันก็คงไม่คิดอะไรไปมากมายขนาดนี้”
ตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่เคยใส่ใจความทุกข์ยากของชาวบ้านระดับล่างเลยสักนิด คุณชายเล็กผู้หยิ่งผยองคงไม่มีทางได้สัมผัสเรื่องเหล่านี้ไปตลอดชีวิต หากไม่ได้มาออกรายการนี้
เดิมทีธาตุแท้ของพวกเขาไม่ได้บริสุทธิ์และใจดีขนาดนั้น
ในสายเลือดเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งของนายทุน
เป็นซังหลิงที่ทำให้พวกเขากลายเป็น ‘คนดี’
ซังหลิงถูกทั้งคู่ชมจนมุมปากยกขึ้น ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ “ฉันดีขนาดนั้นจริงเหรอ?”
เสิ่นเจวี๋ยยิ้มบาง “อืม ดีมากเลย”
โจวซื่อหรานกล่าวว่า “ต่อไปถ้าหมู่บ้านเจริญขึ้น ต้องให้เธอมีหน้าของตัวเองในทำเนียบตระกูลนะ!”
คุณูปการยิ่งใหญ่เหลือเกิน!
ซังหลิงกระแอมเบา ๆ “ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้มั้ง”
โจวฉงฮวาทนฟังต่อไม่ไหว ตบหลังซังหลิงไปหนึ่งที
“พอได้แล้ว” โจวฉงฮวาหันไปพูดกับทั้งสองคน “อย่าตามใจเธอเกินไป ตั้งแต่เด็กก็เป็นแบบนี้ ชอบฉวยโอกาสเกาะติดคนอื่นที่สุด”