“แค่ก... แค่ก ๆ!”
ซังหลิงไอออกมาเป็นชุด ไม่ใช่เพราะรู้สึกไม่สบาย แค่ตกใจกับการกระทำกะทันหันของชายหนุ่มเท่านั้น
เขาคิดจะทำอะไร! จะบีบคอเธอให้ตายหรือไง!
โนแลนเผลอผ่อนแรงลง เหลือเพียงประคองคอเรียวเล็กของหญิงสาวไว้หลวม ๆ
คอเล็กบางขนาดนั้น แค่ใช้แรงเพิ่มอีกนิดเดียว เธอก็จะหายไปจากโลกนี้โดยสิ้นเชิง... สำหรับคนที่ล่วงเกินเขา โนแลนมักจัดการเช่นนี้เสมอ
แต่...
สายตาของเขาเลื่อนต่ำลง สบเข้ากับดวงตาแดงก่ำของหญิงสาว น้ำตาใสเอ่อคลออยู่ในขอบตา แววตาเต็มไปด้วยความน้อยใจ
“นี่เธอยังมีหน้ามาน้อยใจอีกเหรอ?”
น้ำเสียงของเขาเย็นชา ฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร
แต่ในหูของซังหลิง มันแทบไม่ต่างจากคำเยาะเย้ย
สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ ซังหลิงยกมือขึ้นฉับพลัน
“เพียะ—”
มือฟาดลงบนหน้ากาก แต่คนที่เจ็บก่อนกลับเป็นซังหลิงเอง
น้ำตาที่คลออยู่ตรงขอบตาร่วงหล่นลงมาทันที ราวกับสายไข่มุกที่ขาดสะบั้น
“ถ้าเก่งนัก ก็ฆ่าฉันให้ตายไปเลยสิ!”
ปากพูดข่มขู่ แต่คนที่สะอื้นกลับเป็นเธอเอง
น้ำตาหยดแหมะลงบนหลังมือของโนแลน รอยเปียกบาง ๆ แผ่กระจายบนหนังสีดำ ตัดขาดความรู้สึกสัมผัส ทว่ากลับทำให้โนแลนรู้สึกเหมือนผิวตรงนั้นถูกแผดเผาอย่างไร้สาเหตุ
คิ้วใต้หน้ากากขมวดแน่น ดวงตาลึกล้ำของโนแลนจับจ้องรอยเปียกที่ขยายวงกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
ในที่สุด...
เขาเม้มปากแล้วชักมือกลับ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความยอมอ่อนข้อและจนใจที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่ทันสังเกต
“ร้องไห้เก่งขนาดนี้... เป็นสาวน้อยที่ทำจากน้ำจริง ๆ”
ถ้าไม่พูดก็ยังพอว่า พอได้ยินอย่างนั้นซังหลิงก็ร้องไห้หนักกว่าเดิม