การอยู่ตรงกลางระหว่างผู้ชายสองคนช่างกระอักกระอ่วน ซังหลิงงอนิ้วเท้าแล้วเสนอว่า “ไม่งั้นวางฉันลงก่อนดีไหม พวกเราสามคนนั่งคุยกัน...อย่างใจเย็น?”
ช่างไม่รู้จักคิดเสียเลย
สายตาคมกริบสองคู่พุ่งมาหาเธอพร้อมกัน ซังหลิงหดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเล็กอย่างเงียบ ๆ เผยให้เห็นดวงตากลมโตสีดำขลับใสกระจ่าง
แอบมองอย่างมีพิรุธ (ภาพเคลื่อนไหว)
“หึ”
โนแลนยกมุมปาก รอยยิ้มเย็นชา
ชวนให้สงสัยว่าอีกเดี๋ยวเขาคงพูดว่า ‘กล้าหลอกฉัน เธอตายแน่’ ออกมา
นี่มันฉากชวนปวดหัวที่ทำให้อยากตายชัด ๆ
ไป๋อี้เหนียนมองซังหลิงที่ซุกอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่ม ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นกลางอก
เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเย็นกับชายที่อุ้มซังหลิงอยู่ “ออกไปสู้กันไหม?”
โนแลนเองก็กำลังมีโทสะอัดแน่นไร้ที่ระบาย อยากประมือกับใครสักคนให้เต็มที่มานานแล้ว
เขาเลิกคิ้ว “ได้สิ—”
ซี้ด
ซังหลิงสูดปากอย่างทนไม่ไหว โผล่หัวออกมา แล้วก็สบเข้ากับดวงตาดำสนิทลึกล้ำของไป๋อี้เหนียน
สายตาที่เขามองเธอทำให้รู้สึกว่า อีกเดี๋ยวเธอคงถูกเคี้ยวจนเหลือแต่กระดูก
เสียงของเธออ่อนลงหลายส่วน ก่อนเอ่ยอย่างน่าสงสารว่า “แล้วฉันล่ะ? ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ”
บรรยากาศตึงเครียดพลันชะงักงัน
หว่างคิ้วของไป๋อี้เหนียนขมวดเป็นปมลึกกว่าเดิม เขาถามเสียงเย็นว่า “คุณไม่ให้เธอกินข้าวด้วยหรือ?”
โนแลนที่ถูกกล่าวหาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยกัดฟันกรอด “ฉันจะปฏิบัติต่อเธอยังไง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ?”