บทที่ 431 ท่านหญิงเอาแต่ใจและวางอำนาจ 5
อิ๋นตานรีบเดินไปข้างเกี้ยว ก่อนกระซิบเสียงเบากับซังหลิง
ซังหลิงเลิกคิ้ว “จ่ายเงินไปแล้วหรือ?”
“เจ้าค่ะ”
จังหวะนั้นเอง รถม้าคันหนึ่งก็หยุดลง
ม่านรถถูกเลิกขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าขาวผ่องดุจหยก ชายหนุ่มสวมชุดคลุมผ้าไหมสีขาวนวล บุคลิกสูงส่งเหนือสามัญ
เขายิ้มบาง ๆ ให้ซังหลิง “รุ่ยหยาง”
เยี่ยนชิงเยว่ องค์รัชทายาทแห่งแคว้นเยี่ยน
ซังหลิงหรี่ตายิ้มแย้ม “ช่างบังเอิญจริง องค์รัชทายาทพี่ชาย เมื่อครู่ก็อยู่ที่หอรุ่ยเฟิงหรือ?”
เยี่ยนชิงเยว่พยักหน้า “ข้าเห็นองครักษ์ของเจ้าด้านนอกห้องส่วนตัว”
“อย่างนี้นี่เอง ไม่คิดเลยว่าองค์รัชทายาทพี่ชายจะใส่ใจฉันถึงเพียงนี้ แม้แต่องครักษ์ตัวเล็ก ๆ ข้างกายฉันก็ยังจำได้ขึ้นใจ”
น้ำเสียงของหญิงสาวไพเราะ ทว่าท่วงทำนองยามพูดกลับชวนให้คนฟังไม่สบอารมณ์
เยี่ยนชิงเยว่กำหมัดยกขึ้นแตะริมฝีปาก ไอเบา ๆ หลายครั้ง ใบหน้าขาวดุจหยกยิ่งซีดเซียวลง
แม้ถูกซังหลิงเหน็บแนม เขาก็เพียงยิ้มอย่างอารมณ์ดี
แล้วเปลี่ยนเรื่อง “อีกไม่กี่วันจะมีงานล่าสัตว์ รุ่ยหยางจะไปร่วมด้วยหรือไม่?”
“ไปอยู่แล้ว” ซังหลิงเอียงศีรษะ แสร้งถามไถ่ด้วยความห่วงใย “แต่ดูเหมือนสุขภาพองค์รัชทายาทพี่ชายจะไม่ค่อยดี หมอหลวงจากสำนักหมอหลวงดูแลอย่างเต็มที่หรือเปล่า? ทำไมช่วงนี้ฉันเห็นองค์รัชทายาทพี่ชายผอมลงอีกแล้ว?”
เยี่ยนชิงเยว่ยิ้มละไม “ขอบใจรุ่ยหยางที่เป็นห่วง แล้วพบกันในงานล่าสัตว์”
ซังหลิงเชิดหน้าพยักรับ “ได้สิ”
เหล่าสาวใช้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ คุ้นชินกับนิสัยไม่เห็นหัวใครของซังหลิงมานานแล้ว นางมีไพ่ตายและได้รับความโปรดปราน ต่อให้ไม่คำนับองค์รัชทายาทแล้วจะเป็นไรไป? ก็แค่องค์รัชทายาทไร้อำนาจที่ป่วยกระเสาะกระแสะ แถมตระกูลฝ่ายมารดายังอ่อนแอเท่านั้น