ซังหลิงพูดไม่ออก «ฉันดูเหมือนพวกหน้าโง่ที่ยอมควักเงินให้ใครง่าย ๆ หรือไง?»
ลู่หมิงเฉียวหยิบบัตรของตัวเองออกมา «นี่บัตรของฉัน ให้เธอทั้งหมด»
«นี่มันงานแลกเปลี่ยนอะไรกันเนี่ย...» ซังหลิงมองบัตรใบนั้น แล้วพบว่ามันไม่เหมือนของเธอ บนบัตรมีดาวสีเขียวปนทองอยู่หนึ่งดวง
ในฐานแทบไม่มีใครถือบัตรแบบนี้ อย่างน้อยต้องมีแต้มสะสมหนึ่งแสนแต้ม แถมยังมีเงื่อนไขเพิ่มเติมอีกมากมาย
แต่ลู่หมิงเฉียวกลับยกมันให้ซังหลิงอย่างนั้น
ซังหลิงสงสัย «ถ้าให้ฉันแล้ว คุณจะใช้อะไรล่ะ?»
ลู่หมิงเฉียวตอบ «ฉันใช้ใบนี้»
เขาแกว่งบัตรที่ซังหลิงให้มา
ซังหลิงอดสงสัยไม่ได้ว่าลู่หมิงเฉียวกำลังขอเงินค่าขนมจากเธออยู่หรือเปล่า
แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถามออกไป
ลู่หมิงเฉียวพาเธอไปนั่งที่โซฟา ก่อนจะย่อตัวลงตรงหน้า
ซังหลิงงุนงง ก้มมองเขา «ลู่หมิงเฉียว คุณทำอะไร...»
ลู่หมิงเฉียวจับข้อมือเธอไว้ ปลายนิ้วด้าน ๆ ที่มีรอยหนังบาง ๆ ลูบไล้ผิวเนียนละเอียดด้านในข้อมือของซังหลิงเบา ๆ จั๊กจี้นิดหน่อย เธอจึงชักมือกลับ
ลู่หมิงเฉียวไม่ได้บังคับเธอ เขาปล่อยมือ
ซังหลิงขมวดคิ้ว ตอนนี้ลู่หมิงเฉียวดูแปลกไปจริง ๆ
แต่จู่ ๆ เขาก็เอ่ยว่า «หลิงหลิง ขอโทษนะ»
ซังหลิงชะงักงัน
หลังมือของชายหนุ่มที่มีเส้นเลือดปูดนูนเกร็งแน่น เผยให้เห็นความขัดแย้งที่กำลังต่อสู้กันอยู่ในใจ โหนกคิ้วคมลึก ใต้ดวงตาดำสนิททอดมองซังหลิง
ซังหลิงแทบไม่เคยสังเกตลู่หมิงเฉียวอย่างละเอียดเช่นนี้ ส่วนใหญ่ในใจเธอมีเพียงภาพคร่าว ๆ ของเขาเท่านั้น ที่จริงแล้วลู่หมิงเฉียวหน้าตาดีมาก