ฟึ่บ—
ซังหลิงหันขวับทันที
“คุณหมายความว่ายังไง? เพิ่งจดทะเบียนสมรสกัน คุณก็คิดจะแยกเตียงนอนกับฉันแล้วเหรอ?”
เมื่อถูกดวงตาพราวระยับของเธอจ้องเขม็ง ฉินจ้าวหยวนกลับรู้สึกสบายไปทั้งตัว
มุมปากเขายกขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะส่ายหน้า “เปล่า ผมจะไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้ คุณเข้านอนก่อนเถอะ”
ช่างไร้เหตุผลจริง ๆ
ซังหลิงกลอกตา “คุณอย่าคิดทำอะไรไม่ดีเชียว จำไว้นะ มีแต่ฉันเท่านั้นที่เป็นฝ่ายเลือกคุณ!”
ตอนนี้เธอมีสามีสัตว์มนุษย์อยู่เพียงคนเดียว ย่อมไม่ต้องเลือกว่าคืนนี้จะให้ใครมานอนเป็นเพื่อน
เขาก็จงใช้ชีวิตแบบนี้ให้คุ้มเถอะ!
ซังหลิงกลับขึ้นเตียง หาวหวอดแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาถึงคาง หลับตาลง ไม่นานก็หลับสนิท
เมื่อฉินจ้าวหยวนเดินออกจากห้องน้ำพร้อมไอชื้นที่แผ่ออกจากตัว ภาพที่เห็นคือเด็กสาวนอนหลับอย่างไร้กังวล มือเล็กยกพาดอยู่บนหมอน
ฉินจ้าวหยวน “……”
เขากดนิ้วนวดหว่างคิ้ว ท้ายที่สุดก็กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
ตกลงเขาคาดหวังอะไรอยู่กันแน่?
ช่างประหลาดจริง ๆ
-
วันรุ่งขึ้น แสงแดดสว่างจ้า
ซังหลิงร้อนจนเหงื่อท่วมตัว เธอดิ้นรนในห้วงนิทรา ทว่าสิ่งที่รัดเธอไว้กลับขยับ แล้วกระชับวงแขนแน่นขึ้นกว่าเดิม
“ร้อน…”
เธอพึมพำงัวเงีย พลางใช้มือและเท้าดัน “กำแพง” ตรงหน้า พยายามดิ้นถอยหลังสุดแรง
ปลายเท้าเตะโดนบางอย่างที่นุ่มและมีน้ำหนักเข้าเต็ม ๆ
“อือ…”
เสียงครางต่ำพร่าปนความเจ็บปวดของสัตว์มนุษย์ชายดังขึ้น ซังหลิงจึงปรือตาขึ้นอย่างงัวเงีย
เธอกะพริบตาปริบ ๆ มองแผงอกแข็งแกร่งกำยำตรงหน้า ชั่วขณะหนึ่งลืมไปว่าตัวเองอยู่ที่ไหน จึงยิ่งออกแรงเตะ ก่อนจะพุ่งออกจากอ้อมแขนของอีกฝ่ายไปอย่างรวดเร็ว
“คุณ—”
“ซังหลิง”
น้ำเสียงฉินจ้าวหยวนเต็มไปด้วยความปรารถนาที่พยายามกดข่ม เขากัดฟันคว้าข้อมือซังหลิงไว้ แล้วดึงเธอกลับมา
เขาไม่พลาดเห็นแววแปลกหน้าและระแวดระวังในดวงตาของเธอตอนเพิ่งตื่น
นี่เธอลืมเขาไปแล้วหรือไง?
สมองที่หนีออกจากบ้านของซังหลิงค่อย ๆ กลับเข้าที่ เธอนิ่งอยู่ในอ้อมแขนฉินจ้าวหยวนสองวินาที ก่อนจะเริ่มดิ้นอีกครั้ง “เช้าขนาดนี้คุณจะดุทำไม ฉันร้อน อย่ากอดฉันอีกนะ”
“……เมื่อคืนคุณเป็นฝ่ายซุกเข้ามาในอ้อมแขนผมก่อน” ฉินจ้าวหยวนกัดฟันเตือน