“เปิดอยู่ค่ะ” ซังหลิงตอบ
เซียวเซียวหยาหัวเราะอย่างมีนัย “ฮ่า ๆ น้องหลิงหลิงใช้กล้องไลฟ์แบบไหนเหรอ แชร์ค่าปรับแต่งฟิลเตอร์ให้พี่หน่อยสิ พี่ก็อยากเป็นเทพธิดาเน็ตบ้าง”
ซังหลิงรู้สึกว่าคำพูดของอีกฝ่ายฟังแปลก ๆ “ก็เป็นค่าฟิลเตอร์ธรรมดา ๆ ที่มากับอุปกรณ์น่ะค่ะ ทุกคนก็ใช้กันไม่ใช่เหรอคะ?”
เซียวเซียวหยาถามต่อ “ไม่ใช่แบบปรับแต่งพิเศษจริง ๆ เหรอ? หน้าตาอย่างน้องหลิงหลิงนี่ไปเดบิวต์เป็นดาราได้เลยนะคะ คนในห้องไลฟ์ก็คงคิดเหมือนกัน สวยระเบิดเลย!”
คำพูดของเซียวเซียวหยาไม่ใช่จงใจชี้นำให้ทุกคนคิดว่าซังหลิงเป็นเทพธิดาที่งามเพราะฟิลเตอร์หรอกหรือ
ซังหลิงรู้ทันทุกอย่าง สีหน้าซึ่งแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มค่อย ๆ จางลง
เธอขมวดคิ้วงาม “พี่คะ น้ำเสียงที่พี่ใช้พูดแปลกจริง ๆ นะคะ!”
เธอเริ่มไม่พอใจแล้ว
【อ๊ากกก โมโหจะตายอยู่แล้ว! ผู้หญิงคนนี้หมายความว่ายังไงเนี่ย! พูดจาเสียดสีแบบนี้ทำไม!】
【หลิงเป่าอย่าคุยกับนางแล้ว! ปิดไมค์ไปเลย!】
【พี่ใหญ่ทั้งหลายรีบลงมือสิ! ไม่อยากเห็นหลิงเป่าถูกร้ายผู้หญิงคนนี้รังแกเลยจริง ๆ】
ทันใดนั้น ผู้ใช้แปลกหน้าจำนวนมากก็หลั่งไหลเข้ามาในห้องไลฟ์
เริ่มส่งข้อความรัว ๆ
【นางฟ้าออนไลน์ ตัวจริงหนัก 100 กิโล น้องสาวกล้าปิดฟิลเตอร์ไหม?】
【พวกที่เรียกสตรีมเมอร์ว่าเมียกับเบบี๋ ไปดูรูปที่มีคนชื่อ……โพสต์ในเวยป๋อสิ ขำมาก】
【เปิดฟิลเตอร์หลอกเงินพี่ใหญ่ สนุกไหม?】
พวกเขาไม่ได้ส่งข้อความแค่ในห้องไลฟ์ของซังหลิง แต่ยังไปส่งในห้องไลฟ์ของเซียวเซียวหยาด้วย
“เอ๊ะ? รูปอะไรเหรอคะ… อย่าส่งเร็วสิคะ ขอพี่ดูก่อน ๆ”
เซียวเซียวหยาทำท่าไร้เดียงสา ราวกับไม่รู้อะไรเลย เธอเปิดโทรศัพท์แสร้งทำเป็นค้นหาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองซังหลิงด้วยสายตาแฝงความหมาย
“เอ่อ… ฟิลเตอร์นี่ทรงพลังจริง ๆ นะคะ!”
หลายคนอดสงสัยจนไปค้นหาดูไม่ได้ จากนั้นในห้องไลฟ์ก็เงียบงันอย่างประหลาด
ความคิดเห็นแย่ ๆ ค่อย ๆ เต็มหน้าจอจนมองไปทางไหนก็เห็นแต่คำด่า
เพราะตรงคอของซังหลิงมีไฝแดงเม็ดหนึ่ง ส่วนหญิงอ้วนในรูปก็มีไฝตรงตำแหน่งเดียวกันพอดี
【พอเลย สตรีมเมอร์คืนเงินได้ไหม! นึกว่าตัวเองชอบนางฟ้าตัวน้อย ที่ไหนได้เป็นรถถังหนัก 100 กิโล?】
【พูดจริงนะ เกือบอ้วกเลย ไอ้เวร คืนเงินมา!】
ซังหลิงทำอะไรไม่ถูก เม้มริมฝีปากจนซีดขาว
“ขอโทษค่ะ ฉัน…ฉัน…”
เธอสูดจมูกเบา ๆ อย่างพยายาม ดวงตากับปลายจมูกแดงก่ำ นัยน์ตาพร่าไปด้วยหยาดน้ำบาง ๆ
เมื่อครู่เธอยังเป็นสาวน้อยสดใสร่าเริงเหมือนเค้กชิ้นเล็ก ๆ แต่อึดใจต่อมา สีหน้ากลับคล้ายสัตว์ตัวน้อยที่กำลังตื่นกลัว
แฟนคลับที่คอยติดตามซังหลิงพยายามส่งข้อความโต้ตอบกันเต็มที่ แต่น่าเสียดายที่ก็ยังไล่คำด่าเหล่านั้นออกไปไม่ได้
【อ๊ากกก พวกสารเลวทั้งหลาย ไสหัวไปได้ไหม! เมียฉันไปทำอะไรให้พวกแก!】
【เบบี๋ร้องไห้จนใจฉันจะแตกแล้ว เบบี๋ ฉันเชื่อเธอนะ!】
【เหลือ 20 วินาทีสุดท้ายแล้ว พี่ใหญ่ทั้งหลายทำไมยังไม่ช่วยกันปกป้องหอคอยอีก】
【ขำตาย ใครจะช่วยปกป้องหอคอยให้รถถังหนัก 100 กิโลกันล่ะ? พวกคนรวยโง่แถมมีเงินเหลือใช้หรือไง?】
แฟนคลับของซังหลิงพยายามส่งของขวัญให้เธอ แต่ก็ทำได้เพียงมองแถบคะแนนของเซียวเซียวหยาค่อย ๆ รุกล้ำพื้นที่ของเธอ
ในไม่กี่วินาทีสุดท้าย ข้อความในห้องไลฟ์ยิ่งคึกคักขึ้น
【ให้ตายสิ! พี่ดับเบิลยูแอลกับพี่คั่วไปส่งของขวัญให้เซียวเซียวหยาแล้ว! แป๊บเดียวส่งไปตั้งแสนหยวนแล้วมั้ง】
เซียวเซียวหยาก้มคำนับขอบคุณอย่างตื่นเต้นในห้องไลฟ์ “ขอบคุณพี่ดับเบิลยูแอล ขอบคุณพี่คั่ว ขอบคุณ…”
เมื่อได้ยินคำขอบคุณของเซียวเซียวหยา ซังหลิงเม้มริมฝีปากแน่น แววตาฉายความน้อยใจวูบหนึ่ง
การประลองจบลง ซังหลิงพ่ายแพ้อย่างไม่มีข้อกังขา
ซังหลิงกำชายเสื้อไว้ ขนตาหนาเรียงงอนหลุบต่ำ ไม่กล้ามองข้อความในห้องไลฟ์ เสียงของเธอแผ่วเบา “ฉันแพ้แล้ว ยอมรับบทลงโทษค่ะ”
“อืม…” เซียวเซียวหยาทำท่าครุ่นคิดอย่างลึกลับ “จะลงโทษอะไรดีนะ… พี่อันดับหนึ่งคิดว่ายังไงคะ?”
เธอก้มดูอะไรบางอย่างอย่างละเอียด ก่อนจะยิ้มขอโทษ
“งั้น…ลงโทษให้น้องหลิงหลิงปิดฟิลเตอร์แล้วล้างเครื่องสำอางดีไหมคะ?”
จำนวนผู้ชมไลฟ์สดเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนเกือบแตะหนึ่งแสนคน
ล้วนเป็นชาวเน็ตที่แห่กันมาดูเรื่องสนุก
เมื่อเห็นว่าซังหลิงยังไม่ยอมพูด เซียวเซียวหยาก็จงใจถาม “เป็นอะไรไปคะ? น้องหลิงหลิงอายเหรอ? สตรีมเมอร์ผู้หญิงหลายคนที่แพ้การประลองก็เคยทำกันนะคะ หรือว่าน้องหลิงหลิงไม่สะดวก?”
【ฮ่า ๆ ๆ แทงใจดำเลย】
【ฉันว่าเธอคงปิดไลฟ์หนีแล้วเบี้ยวบทลงโทษ ยังดีกว่าต้องเผยโฉมจริงต่อหน้าทุกคน】
【ฟิลเตอร์ทรงพลังจริง ๆ ขอค่าปรับแต่งได้ไหม ฮ่า ๆ】
เว่ยหลานแกว่งแก้วเหล้า รอยยิ้มตรงมุมปากเต็มไปด้วยความย่ามใจและเย่อหยิ่ง
จอใหญ่ในห้องส่วนตัวฉายใบหน้างดงามน่ารักของซังหลิง
เธอน่าสงสารจนใคร ๆ ก็อยากดึงมากอดไว้ในอ้อมแขนแล้วปลอบโยนอย่างดี
“แม่งเอ๊ย ถ้าเธอหน้าตาแบบนี้จริง ๆ อย่าว่าแต่พี่เหยียนเลย ฉันยังใจเต้นเลย!”
“พอได้หรือยัง?”
เฮ่อซูเหยียนที่ไม่เคยพูดอะไรสักคำเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา ดวงตาเต็มไปด้วยความมืดมน “น่าเบื่อจริง ๆ”
พวกคุณชายรุ่นสองที่หัวเราะเฮฮากันอยู่พากันเงียบกริบ
ในห้องไลฟ์
ซังหลิงพยักหน้า ท่ามกลางสายตาคาดหวังนับไม่ถ้วน “ยอมรับผลเมื่อแพ้พนันค่ะ” น้ำเสียงของเธอขึ้นจมูกเล็กน้อย “ทุกคนรอฉันสักครู่นะคะ ฉันจะไปล้างเครื่องสำอางเดี๋ยวนี้”
ก้อนขนนุ่มตัวน้อยนั่งยอง ๆ อยู่บนไหล่เธอ โกรธจนฮึดฮัดฟึดฟัด “ฉันจะต่อย จะเตะ จะฆ่าให้หมดเลย!”
ซังหลิงเทน้ำยาล้างเครื่องสำอางลงบนสำลี เช็ดเครื่องสำอางบาง ๆ บนใบหน้าออก
ผิวของเธอขาวผ่อง เนียนละเอียดราวกับหยกเนื้อครีม แก้มแดงระเรื่อขึ้นมาเพราะถูกสำลีเช็ดถูอย่างแรง
ก้อนขนนุ่มตัวน้อยแสดงความเป็นห่วงเธออย่างจริงใจเสียจนซังหลิงอดขำไม่ได้
ในสายตาของเธอ เจ้าของร่างเดิมไม่ได้ไร้เดียงสา เธอหลอกเอาเงินและหลอกความรู้สึกคนอื่นเป็นเรื่องจริง ส่วนอีกฝ่ายก็ทำให้เธออับอายจนไม่กล้าสู้หน้าใครบนโลกออนไลน์
เรื่องนี้ทุกคนก็เป็นคนร้ายกันหมดนั่นแหละ
【ล้างเครื่องสำอางอะไรนานขนาดนั้น? แอบไปร้องไห้ในห้องน้ำหรือเปล่า】
【พี่น้อง ฉันกลัวว่าเดี๋ยวจะอ้วกออกมา ขอชิ่งก่อนละกัน!】
【ออกมาแล้ว ๆ!】
ซังหลิงไม่ได้พูดอะไร เธอหาปุ่มฟิลเตอร์จนเจอแล้วกดปิดทันที
ฟิลเตอร์พร่ามัวชวนฝันหายไป ใบหน้าเล็ก ๆ ของหญิงสาวที่ยังมีหยดน้ำเกาะอยู่ก็ปรากฏชัดต่อหน้ากล้องความละเอียดสูงในชั่วพริบตา
ขนตาสั่นไหว หยดน้ำเม็ดหนึ่งไหลร่วงลงมา
ดูคล้ายหยาดน้ำตาเหลือเกิน
“ฉันปิดฟิลเตอร์แล้ว แบบนี้ถือว่าผ่านบทลงโทษหรือยังคะ?”
ซังหลิงหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดใบหน้าแรง ๆ สองสามครั้ง พลางหันให้ผู้ชมดู “ไม่ได้แต่งหน้าค่ะ”
ในวินาทีนั้น โลกทั้งใบเหมือนถูกกดปุ่มหยุดเวลา
หญิงสาวนั่งเรียบร้อยอยู่หน้ากล้อง แววตาดูหวาด ๆ เล็กน้อย
ใต้แสงไฟ ผิวขาวจนดูโปร่งใส ผมยาวนุ่มสลวยเป็นลอนคลายพาดลงบนไหล่ ดูสะอาดสดใสจนแม้กั้นอยู่หลังหน้าจอ ก็คล้ายจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ
กระแสคำด่าถอยร่นไปดั่งคลื่นน้ำ
【เดี๋ยวนะ…พวกแกเรียกคนแบบนี้ว่ารถถังเหรอ? จัดฉากเรียกกระแสสินะ เอาละ เธอทำสำเร็จแล้ว พี่เริ่มชอบเธอขึ้นมานิด ๆ จริง ๆ】
【อ๊ากกก เมียจ๋า! ต่อไปห้ามเปิดฟิลเตอร์อีก ได้ยินไหม!】
【โดนความสวยทำเอามึนไปหมด ทำไมบางคนปิดฟิลเตอร์แล้วกลับสวยกว่าเดิมได้เนี่ย】
【พวกที่ด่าหลิงเป่าตอนนี้คุกเข่าขอโทษได้หรือยัง? ที่แท้นี่ก็เป็นแผนที่พวกแกเตรียมกันไว้สินะ ฉันนี่พูดไม่ออกเลย】
【พวกแทงข้างหลังไสหัวออกจากห้องไลฟ์ของหลิงเป่าไปเลย! ไม่! ต้อน! รับ!】
“ทุกคนอย่าทะเลาะกันเลยนะคะ” ซังหลิงพยายามยิ้ม “ที่จริงรูปนั้นเป็นรูปจริงค่ะ เมื่อกี้ฉันแอบไปดูในเวยป๋อมาแล้ว เมื่อก่อนฉันขี้เหร่จริง ๆ ด้วย…”
ดวงตาของเธอแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม น้ำเสียงสั่นเครือ “มีคนชอบมากมายขนาดนี้ ฉันมีความสุขจริง ๆ ค่ะ ที่จริงฉันพยายามลดน้ำหนักอยู่ แค่บางครั้งฮอร์โมนจากยาก็ควบคุมไม่ได้ ทุกคนให้เวลาฉันอีกหน่อยได้ไหมคะ?”
เสียงใสชัดของหญิงสาวส่งไปถึงหูของทุกคน เธอถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นด้านที่เปราะบางและรู้สึกด้อยค่าของตัวเอง
ภายในห้องส่วนตัวของสถานบันเทิงเงียบสนิท เงียบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตกพื้น
ไม่มีใครละสายตาจากหน้าจอได้แม้แต่นิดเดียว กระทั่งเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุว่า
ฉันนี่มันเลวจริง ๆ!