การเข้าป่าครั้งนี้กินเวลาถึงสามวันเต็ม
เย็นวันที่สาม ทุกคนแบกหมูป่าสองตัวกลับหมู่บ้านมาด้วยสีหน้าเบิกบาน
นอกจากนี้ยังมีไก่ป่าและกวางป่าอีกหลายตัว
พวกเขาแบกทั้งหมดไปไว้ที่ลานตากข้าว
ซังหลิงกำลังคิดว่าฉินจื้อน่าจะกลับมาได้แล้ว จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น
จ้าวเสี่ยวเหมยเป็นคนเปิดประตู พอเห็นฉินจื้อก็รู้ทันทีว่าเขามาหาใคร
จึงหันกลับมาเรียกซังหลิง
ในป่าอันตราย ฉินจื้อกลับมาอย่างปลอดภัย ซังหลิงย่อมดีใจมาก
เธอวิ่งเหยาะ ๆ ไปที่ประตู เสียงอ่อนหวาน “ฉินจื้อ คุณกลับมาแล้ว”
ไอเย็นยังแผ่คลุมรอบกายฉินจื้อ
เขาลงจากเขาแล้วยังไม่มีเวลาได้กลับบ้าน ก็รีบมาที่จุดพักเยาวชนผู้มีการศึกษาก่อน
เสื้อคลุมตัวนอกมีรูขาดอยู่หลายจุด แถมยังเปื้อนเลือดที่แข็งตัวเป็นก้อนเพราะถูกความเย็น
ซังหลิงเหลือบมองแล้วสะดุ้งตกใจ
“อ๊ะ คุณบาดเจ็บเหรอ?!”
ใบหน้าเล็กพลันซีดเผือด เธอยื่นมือไปดึงฉินจื้อ
หัวใจฉินจื้อพลันอบอุ่นขึ้น
ถึงเด็กสาวจะยังไม่รู้ใจตัวเอง แต่อย่างน้อยก็ใส่ใจเขา
เขาปล่อยให้เธอดึง พร้อมรีบอธิบาย “ผมไม่ได้บาดเจ็บ อย่ากลัวไปเลย เลือดพวกนี้เป็นเลือดหมูป่า”
“จริงเหรอ?” ซังหลิงยังไม่ค่อยเชื่อ เสียงเล็ก ๆ สั่นเครือ
ฉินจื้อหัวเราะเบา ๆ
“จริงสิ”
เขาเปิดกระเป๋าเสื้อคลุม ซึ่งทำไว้ลึกมาก ตั้งใจให้ใช้ใส่ของโดยเฉพาะ
แล้วส่งยิ้มให้ซังหลิงลองล้วงดู
ซังหลิงเห็นว่าฉินจื้อดูผอมลงไปบ้าง แต่ท่าทางยังแข็งแรงดี
เธอตบอก “ตกใจหมดเลย…” พลางกลอกตาอย่างสงสัยมองกระเป๋าของฉินจื้อ “อะไรน่ะ?”
ซังหลิงลองยื่นมือเข้าไป
วินาทีต่อมา เธอก็คลำเจออะไรนุ่มฟู อุ่น ๆ แถมยังขยับได้