ซังหลิงยังคงโกรธอยู่ เธอสวมชุดนอน ถูกสวี่อี้อุ้มขึ้นรถมาเสียอย่างนั้น มองคนอื่นที่สวมชุดปฏิบัติการกันหมด แล้วดูเธอสิ?
นี่เป็นท่าทีของคนที่จะไปฆ่าซอมบี้หรือไง!
เธอทำแก้มป่องอย่างขุ่นเคือง “สวี่อี้ คุณทำให้ฉันโกรธจริง ๆ แล้วนะ!”
แววตาของสวี่อี้ไหวระริก เขากลืนเสียงหัวเราะที่เกือบหลุดออกมาลงคอ ก่อนถามอย่างพยายามทำเสียงอ่อนโยน “อืม... ทำให้คุณโกรธ นับว่าทำให้ก้อนปุยนุ่นโกรธด้วยหรือเปล่า?”
“คุณ...!”
สมาชิกทีมที่กำลังขับรถต่างกลั้นหัวเราะไม่อยู่
ปากหัวหน้าทีมร้ายกาจเกินไปแล้ว
ซังหลิงหันขวับไปมองนอกหน้าต่างอย่างโมโห ไม่อยากคุยกับสวี่อี้แล้ว
ชิ เล่นเกินไปหน่อยแล้วสิ
สวี่อี้แตะจมูก ก่อนชวนคุยขึ้นเอง “กินอะไรหน่อยไหม?”
ซังหลิงกลอกตาจนแทบเหลือกขึ้นฟ้า
สวี่อี้ได้แต่ยิ้มแห้ง “ไม่กิน เดี๋ยวไม่มีแรงฆ่าซอมบี้จะทำยังไง? ผมผิดไปแล้ว ยกโทษให้สักครั้งได้ไหม?”
ซังหลิงส่งเสียงฮึดฮัดสองครั้งเพื่อแสดงความไม่พอใจ
สวี่อี้พยายามต่อ “กินสักหน่อยเถอะ ต่อให้โกรธก็อย่าเอาร่างกายตัวเองมาประชดเลย จริงไหม? ผมยังรอดูคุณจัดการศัตรูทั่วสารทิศอยู่นะ”
ในที่สุดซังหลิงก็ยอมมองเขาดี ๆ “สวี่อี้! คุณผิดตรงไหน?!”
สวี่อี้ครุ่นคิด “ผมผิดไปหมดเลย ขอโทษ ๆ”
สิ่งที่ตอบกลับมา คือเท้าข้างหนึ่งของซังหลิงที่เตะใส่เขา
พนักพิงดังปัง
เห็นได้ชัดว่าปลอบไม่สำเร็จ แถมยังยิ่งทำให้เธอโกรธกว่าเดิม—
คราวนี้สวี่อี้ถึงกับไปไม่เป็น เขาลูบหน้า รู้สึกว่ารับมือยากเสียแล้ว
สมาชิกทีมที่ขับรถกระตุกมุมปาก แม้จะเป็นผู้ชายเหมือนกัน แต่ในฐานะคนที่เคยคบหาดูใจมาแล้วสองครั้ง เขามั่นใจว่าตัวเองเข้าใจเรื่องนี้มากกว่าหัวหน้าทีมเยอะ