“อ้าว แล้วนี่ใครกัน…” ซีฮุ่ยมองหลานสาวตัวน้อยของตัวเอง “หลิงหลิง เพื่อนของหนูเหรอ?”
เมื่อครู่ซังหลิงยังยิ้มแย้มอยู่เลย แต่เพียงชั่วพริบตา ใบหน้าน้อย ๆ ก็พลันตึงขึ้นมา
เธอทำหน้าไม่ต้อนรับ “คุณมาทำไม?”
สีหน้าจี้ชิงอันเปลี่ยนไป หัวใจเจ็บแปลบ ทว่ามุมปากกลับยกยิ้ม “หลิงหลิง ผมมาเยี่ยมคุณ”
ไม่ใช่เพราะได้ยินว่าลู่หมิงเฉียวตามหาเธออยู่แน่ ๆ หัวใจที่เคยสงบนิ่งและควบคุมตัวเองได้เสมอพลันอดรนทนไม่ไหว จนต้องตามมาหาถึงที่
เจียงเว่ยฮวายืนอยู่ตรงประตู ลังเลว่าจะเชิญแขกเข้ามาดีหรือไม่
ในฐานะผู้ใหญ่ ซีฮุ่ยชอบคนหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลา บุคลิกโดดเด่นเป็นพิเศษ
จี้ชิงอันสวมเสื้อผ้าสีอ่อน ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างนุ่มนวลอ่อนโยน ดูเผิน ๆ ก็เหมือนคนเรียนเก่งจริง ๆ ช่างเป็นภาพที่หลอกตาได้อย่างยิ่ง
เธอสะกิดแขนซังหลิง “หลิงหลิง แขกมาหาถึงที่แล้ว อย่าพูดแบบนั้นสิ”
ซังหลิงเบะปาก พึมพำ “ฉันไม่อยากเห็นหน้าเขา!”
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่ได้พูดไล่เขาออกไป
เห็นดังนั้น เจียงเว่ยฮวาจึงเชิญอีกฝ่ายเข้ามา
จี้ชิงอันวางของฝากที่ถือมาลง มีทั้งผลไม้และของบำรุง เห็นชัดว่าเตรียมมาให้ผู้ใหญ่
ซีตงหลิงแอบพินิจเขา พลางเดาว่านี่คงเป็นผู้ชายที่ชื่อจี้ชิงอัน
ซังหลิงไม่ทันสังเกตเห็น แต่เธอกลับเห็นเข้า จึงคิดในใจว่าผู้ชายคนนี้ข่าวไวจริง ๆ เพิ่งรู้ว่าซังหลิงได้พบญาติ ก็รีบมาถึงบ้านเพื่อสร้างความประทับใจเสียแล้ว
จี้ชิงอันแนะนำตัวก่อน “คุณน้ากับคุณอาสวัสดีครับ ผมชื่อจี้ชิงอัน เป็น...” เขาชะงักไป แล้วมองซังหลิงอย่างลังเล