ทุกคนถูกเจ้าหน้าที่ของฐานพาตัวไปต่อหน้าสาธารณชน
ซังหลิงกลับคืนร่างมนุษย์แล้ว และนั่งอยู่กับซีตงหลิง
เธอมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก้มหน้าตลอดเวลา
ซังหลิงเม้มปาก ไม่รู้ชั่วขณะว่าที่ตัวเองทำไปนั้นถูกต้องหรือไม่ ตอนนั้นเธอทำไปตามอารมณ์ชั่ววูบ พอใจเย็นลงถึงได้ตระหนักว่า สิ่งที่เธอเลือกแทนอีกฝ่ายอาจไม่ใช่สิ่งที่อีกฝ่ายต้องการ...
“คุณชื่อซังหลิงใช่ไหม? พลังพิเศษของคุณคือ...แปลงร่างเป็นสัตว์เหรอ?”
ซังหลิงพยักหน้า
เจ้าหน้าที่ผู้จดบันทึกมองสำรวจเธอ เขียนอะไรลงในสมุดสองสามขีดอย่างขอไปที ก่อนโบกมือ “เรียบร้อยแล้ว พวกคุณไปได้”
ซังหลิงเปล่งเสียงสั้น ๆ “หา?”
ซีตงหลิงลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วลากเธอออกไป
เด็กโง่คนนี้ คิดจะถูกจับไปขังจริง ๆ หรือไง!
“พี่คะ รอก่อน!”
ซังหลิงวิ่งเหยาะ ๆ ไปหยุดข้างเซี่ยงอี “เอ่อ...คุณอยากไปกับพวกเราไหม?”
ตอนจดบันทึกเมื่อครู่ เธอได้รู้ว่าหญิงสาวชื่อเซี่ยงอี
เซี่ยงอีเงยหน้าขึ้น ดวงตาฉายแววสับสน มุมปากมีรอยยิ้มขมขื่น “ฉันเหรอ? แต่ว่าฉัน...ทำอะไรไม่เป็นเลย แถมไม่มีพลังพิเศษด้วย...”
ที่จริงแล้วเธอรู้จักซังหลิง
ในฐานะบุคคลโดดเด่นของโรงเรียนเดียวกัน ชื่อเสียงของซังหลิงเรียกได้ว่าโด่งดังไปทั่ว
เพียงแต่ชื่อเสียงของเธอในโรงเรียนไม่ค่อยดีนัก ทุกวันจะมีคนโพสต์สารภาพรักหรือบ่นถึงเธอบนกระดานสารภาพรักของโรงเรียน
อยู่เป็นเวลานาน คำว่าเอาแต่ใจ ก้าวร้าว และรักความหรูหรา...กลายเป็นคำที่ใช้เรียกเธอ