บทที่ 685 พี่ลูกพี่ลูกน้องย้อนกลับมาแย่งชีวิตฉัน 8 โจวซื่อหรานก้าวเดินอย่างรวดเร็ว จนเริ่มรู้สึกเวียนหัว
ฝ่ามือของเด็กหนุ่มแนบอยู่กับเนื้อน่องของซังหลิง ร้อนราวกับเหล็กนาบ
ร้อนจนเธอเหงื่อออกไปหมด
“อื้อ...” ซังหลิงครางอู้อี้เบา ๆ แล้วใช้ขาเตะโจวซื่อหราน ก่อนกดเสียงกล่าวโทษ “ทำอะไรน่ะ ออกแรงมากไปแล้ว”
ฝ่ามือของโจวซื่อหรานชุ่มไปด้วยเหงื่อเหนียวเหนอะ
เขาจิ๊ปาก กลบเกลื่อนอย่างปากแข็งว่า “เอาใจยากจริง”
มือที่ประคองเธอค่อย ๆ ผ่อนแรงลงเล็กน้อย
ทั้งสามคนกับสุนัขสองตัวเดินไปตามทางเล็ก ๆ กลางภูเขาอย่างเชื่องช้า ต้องยอมรับว่าแม้โจวซื่อหรานจะพูดจาไม่น่าฟัง แต่ทุกย่างก้าวตอนแบกซังหลิงนั้นมั่นคงมาก อีกทั้งเด็กหนุ่มคงเป็นคนชอบออกกำลังกาย ร่างกายจึงมีกล้ามเนื้อได้สัดส่วน แผ่นหลังกว้างจนซังหลิงพิงแล้วเคลิ้มหลับไปทั้งอย่างนั้น
【อ๊า~ น้องสาวน่ารักจัง~】
【มีความสุขจนยิ้มแก้มปริเลยนะ โจวซื่อหราน】
【มองแบบนี้แล้ว พี่ชายหัวขบถก็ไม่หัวขบถแล้วแฮะ】
【เอาละ ฉันประกาศว่าการปรับเปลี่ยนครั้งนี้จบลงได้แล้ว ดูสิ เด็กสองคนนี้ปกติจะตาย】
【ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ บ้าจริง】
ซังหลิงพิงไหล่โจวซื่อหราน หลับสนิทจนแก้มขาวนุ่มถูกเบียดเป็นก้อนกลม ริมฝีปากสีชมพูเผยอเล็กน้อย กลิ่นหอมอุ่นชื้นลอยไปแตะใบหูของโจวซื่อหรานไม่หยุด
ให้ตายสิ
โจวซื่อหรานเหงื่อออกท่วมตัว จึงปรับท่าเดินเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็นความผิดปกติ
ยังดีที่เขาสวมกางเกงช่างทรงหลวม ระหว่างทางรู้สึกร้อนเลยมัดเสื้อคลุมไว้ที่เอวอย่างลวก ๆ ไม่อย่างนั้นคงขายหน้าต่อหน้าไอ้เสิ่นเจวี๋ยแน่