ช่วงนี้ซังหลิงกลุ้มใจมาก
อดไม่ได้ที่จะไปตั้งกระทู้ถามแบบไม่เปิดเผยตัวตนในเว็บถามตอบแห่งหนึ่งว่า
【หลังคบกับเจ้านายแล้วพบว่าเขาน่าจะเป็นพวกโรคจิต ควรทำยังไงดี? รอคำตอบอยู่ ด่วนมาก!】
1: เล่ารายละเอียดหน่อย
ฉันไม่ใช่สายเอสจริง ๆ ตอบกลับ 1: ดูชื่อฉันก่อนสิ แงงง
1 ตอบกลับฉันไม่ใช่สายเอสจริง ๆ: โอ้โห งั้นเจ้านายของคุณเป็น...สายเอ็มเหรอ?
2: โรคจิตแบบไหน เล่าให้ฟังหน่อยสิ
ฉันไม่ใช่สายเอสจริง ๆ ตอบกลับ 2: เขาชอบความเจ็บปวด
2 ตอบกลับฉันไม่ใช่สายเอสจริง ๆ: บนโลกนี้ยังมีเรื่องดี ๆ แบบนี้ด้วยเหรอ?! ถ้าเจ้านายฉันยอมคบกับฉันละก็...ฉันไม่รังเกียจที่จะตบเขาสักสองสามฉาดทุกวันเลย
3: รู้สึกว่าเจ้าของกระทู้มาอวดแฟนมากกว่า
4: พวกคุณเล่นกันหวือหวาจัง นี่พวกเราไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในกิจกรรมของพวกคุณด้วยหรอกนะ?
5: เป็นไปได้ไหมว่าตอนนี้เจ้าของกระทู้กับเจ้านายกำลังอ่านความเห็นของพวกเราไปด้วย แล้วก็ทำกิจกรรมกันไปด้วย...
……
“อ๊าก! พอกันที!”
ซังหลิงโมโหจนลบกระทู้ทิ้ง!
จู่ ๆ ร่างร้อนผ่าวก็แนบเข้ามาจากด้านหลังโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ซังหลิงสะดุ้งเฮือก รีบกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ไปตามสัญชาตญาณ
ไม่ต้องหันไปมอง แค่ได้กลิ่นน้ำหอมที่หรูหราและเข้มข้นนั้น ซังหลิงก็รู้แล้วว่าเป็นใคร
เว่ยหลาน—
เจ้านายใหญ่ของแพลตฟอร์มไลฟ์ที่เธอสังกัด และยังเป็นแฟนของเธอด้วย
“ที่รัก ผมเตรียมพร้อมแล้ว เราเริ่มกันเลยดีไหม?”
ชายหนุ่มจับไหล่บอบบางของเธอ แล้วหมุนตัวเธอให้หันมา
ชั่วขณะนั้น ซังหลิงก็มองเห็นชายหนุ่มตรงหน้า
เสื้อผ้าทิ้งตัวสวย ไม่รู้ว่าทำจากผ้าชนิดใด บางเบาและโปร่งแสง