ทั้งโถงเงียบลงชั่วขณะ
พอผอมแห้งเห็นสวี่อี้ เขาก็ผิวปากเสียงดังเกินจริง “โอ้ หัวหน้าสวี่ นาน ๆ ทีจะได้เจอคุณที่นี่นะ!”
สวี่อี้ยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “งั้นก็คงเป็นเพราะคุณเจอผมน้อยไปหน่อย”
สายตาของผอมแห้งเลื่อนไปยังคนข้างกายเขา พอเห็นซังหลิง ดวงตาก็พลันเป็นประกาย
“ซังหลิง? ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอคุณที่นี่ คุณคุ้นหน้าผมไหม? เราเป็นศิษย์เก่ากันนะ! ตอนโลกาวินาศมาถึง คุณไม่ได้อยู่ที่โรงเรียนใช่ไหม ตอนนั้นผมยังคิดว่าจะปกป้องคุณอยู่เลย”
พอฟังคำพูดนั้น ซังหลิงก็รู้สึกว่าตัวเองลืมเรื่องสำคัญบางอย่างไป
เธอขมวดคิ้วอย่างรังเกียจ “คุณเป็นใคร ฉันต้องคุ้นหน้าคุณด้วยเหรอ”
ยังจะมาปกป้องเธออีก ดูก็รู้ว่าไตอ่อนจนใกล้จะตายอยู่รอมร่อ
รอยยิ้มที่มุมปากสวี่อี้จางหายไป เขาก้าวขึ้นมายืนขวางหน้าซังหลิงอย่างไม่ใส่ใจ “หลี่เทา อยากตายหรือไง?”
สีหน้าซีตงหลิงเย็นชา พลังจิตสายหนึ่งพุ่งเข้าไปในสมองของหลี่เทาทันที
“อ๊าก!”
หลี่เทาร้องโหยหวนขึ้นมาอย่างฉับพลัน ก่อนจะกุมศีรษะล้มลงกับพื้น
ราวกับอาการกำเริบ
หญิงสาวที่เขาโอบอยู่มองซังหลิงอย่างลังเล ก่อนจะก้มลงไปตรวจดูอาการหลี่เทา แต่กลับถูกเขาผลักออกอย่างแรง แล้วเหวี่ยงฝ่ามือตบใส่ด้วยความโมโห
แก้มขาวผ่องของหญิงสาวปรากฏรอยฝ่ามือขึ้นมาทันที เธอก้มหน้าลงอย่างอับอาย เห็นได้ชัดว่าทนกับเรื่องแบบนี้จนเคยชินแล้ว
แต่ซังหลิงทนดูต่อไปไม่ไหว “เดรัจฉานที่ทำร้ายผู้หญิง!”
เธอพุ่งออกไป ผลักหลี่เทาที่เพิ่งถูกพยุงให้ลุกขึ้น ก่อนจะดึงหญิงสาวมาไว้ข้างหลัง