ตอนนี้ซังหลิงหลับไปแล้วหรือยังนะ?
แค่แอบมองผ่านหน้าต่างสักแวบเดียว คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง?
เมื่อคิดว่าอีกไม่นานก็จะได้เห็นคนที่เฝ้าคิดถึงอยู่ทุกวัน ฝีเท้าของไป๋อี้เหนียนก็เร่งเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
แต่—
ภายในห้องนั่งเล่น
โนแลนอุ้มเด็กสาวไว้ในอ้อมแขนแล้วเดินออกมาอย่างร้ายกาจ ราวกับตั้งใจจะทำให้กลิ่นอายของตนแผ่ซ่านยึดครองสถานที่ซึ่งเธอใช้ชีวิตมาตั้งแต่เด็กจนโตแห่งนี้
ซังหลิงดูอ่อนระโหย ขี้เกียจจะเถียงกับเขา
อย่างไรเสียผลลัพธ์สุดท้ายก็เหมือนเดิม เธอดูดจมูกแล้วพูดว่า “ฉันหิวแล้ว”
อาหารมื้อเย็นที่กินไปนิดหน่อยย่อยหมดนานแล้ว
แต่ก็ต้องยอมรับว่า ถ้าไม่มีของที่ผู่สยงส่งมา ซังหลิงคงกิน ‘ของขึ้นชื่อท้องถิ่น’ ของดาวขยะไม่ลงจริง ๆ
โนแลนเลิกคิ้ว มุมปากใต้หน้ากากยกขึ้นเล็กน้อย “งั้นฉันให้คนเอามาส่ง”
กินให้อิ่มก่อน จะได้ทำต่อ—
“ไม่เอา!”
ซังหลิงไม่ยอมให้เขาสบายใจขนาดนั้น จึงใช้เท้าเตะเขาอย่างเอาแต่ใจ ไม่รู้ว่าเตะโดนตรงไหน ถึงได้ยินเสียงครางต่ำ ๆ หลุดจากลำคอของโนแลน
จากนั้นโนแลนก็เอื้อมมือมากุมเท้าเธอไว้ เตือนเสียงเย็นว่า “ถ้ายังดื้ออีก คืนนี้เธอไม่ต้องนอนแล้ว”
เพี๊ยะ!
ซังหลิงตบหน้ากากเขาอีกครั้ง
ตอนนี้เธอไม่กลัวเขาแม้แต่น้อยแล้ว จะได้คืบเอาศอกก็เป็นนิสัยของเธออยู่แล้ว
“คุณไปทำอาหาร ฉันไม่เอาของที่คนอื่นส่งมา”
เส้นเลือดตรงขมับของโนแลนกระตุก นอกจากเธอแล้วก็ไม่มีใครกล้าแตะเนื้อต้องตัวเขา
แถมยังเลือกเล่นงานหัวกับหน้าโดยเฉพาะอีก—