“……”
ซังหลิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นกะทันหัน
แล้วข่วนหน้าฉินจื้อเต็มแรง
เธอด่าเขา “ฉินจื้อ ไปตายซะ!”
ฉินจื้อ “……”
ตอนนี้ใบหน้าของสาวน้อยแดงก่ำแทบหยดเป็นเลือด
ฉินจื้อจนใจ จึงคลายมือที่จับยึดเธอไว้
แต่ซังหลิงชอบลงไม้ลงมือ เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหา เขายอมรับได้ มีเพียงอย่างเดียวที่เขากังวล หากไม่อธิบายให้เธอเข้าใจ วันไหนเผลอไม่ทันระวัง เขาอาจถูกเธอฉวยโอกาสเอาจริง ๆ
ดังนั้นเขาจึงอธิบายให้ฟังด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและเอ็นดู ประหนึ่งกำลังตามใจเธอ
ไม่คิดเลยว่าซังหลิงจะมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้
ซังหลิงผลักเขาออก
“คุณไปเลย ตอนนี้เอาผ้าห่มกับของพวกนั้นของฉันกลับมาคืนด้วย คืนนี้ฉันจะนอนที่นี่!”
ฉินจื้อเสียดายอยู่ในใจ ท้ายที่สุดก็ยังไม่ได้คำตอบเรื่องนี้
แต่จนถึงตอนนี้สาวน้อยก็ยังไม่แสดงท่าทีรังเกียจ ทำให้ในใจเขาเกิดความหวังขึ้นมาอีกนิด
เขาข่มกลั้นความรู้สึกพลุ่งพล่านในใจ เหลือบมองเตียงอุ่นที่ว่างเปล่าไร้สิ่งใด ก่อนเกลี้ยกล่อมเสียงเบา “คืนนี้พักที่บ้านฉินต่อได้ไหม? ทางนี้ยังไม่ได้จัดอะไรเลย เตียงอุ่นก็เย็นอยู่ เดี๋ยวคุณจะหนาวเอา”
ซังหลิงรู้ดีอยู่แล้วว่าต้องหนาว
เธอเชิดคางอย่างเอาแต่ใจ “ฉันก่อไฟอุ่นเตียงเองได้ แล้วยังมีเตาอั้งโล่ด้วย ยังไงหวังหลิงหลิงก็ไสหัวไปแล้ว เสี่ยวเหมยเชื่อฟังฉันจะตาย!”
“……”
ฉินจื้อถึงกับนึกเหตุผลอื่นไม่ออกไปชั่วขณะ
ครู่หนึ่งเขาก็พูดขึ้น “แล้วคุณย่าล่ะ? คุณจะย้ายออกไปโดยไม่บอกกล่าวสักคำ คุณย่าต้องเสียใจมากแน่”