ฉินจื้อมองภาพทั้งสองคนกระซิบกระซาบกันแล้วรู้สึกไม่สบายใจ แต่เขารู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์กล่าวโทษอะไร
ไม่เคยมีครั้งไหนที่ฉินจื้อรับรู้ชัดเจนเท่าตอนนี้ว่า ซังหลิงไม่ได้เป็นของเขา
เธออยากอยู่กับใคร อยากสนิทกับใคร ล้วนเป็นอิสระของเธอ
ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอ ดูเหมือนแม้แต่คำว่าเพื่อนก็ยังไม่อาจนับได้...
ฉินจื้อมองซังหลิงเดินตรงมาหาเขา ความยินดีที่เฝ้าคิดมาตลอดทางว่าจะได้พบเธอเร็ว ๆ นี้ และจะยื่นเกาลัดคั่วน้ำตาลร้อน ๆ ให้เธอด้วยมือตัวเอง พลันถูกภาพเมื่อครู่ทำลายจนไม่เหลือ
“ว้าว ยังร้อนอยู่เลย!”
ซังหลิงลูบด้านนอกถุงกระดาษ แล้วมองฉินจื้อด้วยความประหลาดใจ เมื่อนึกได้ว่าเขาน่าจะหยิบมันออกมาจากอกเสื้อ จึงถามว่า “ฉินจื้อ คุณเก็บไว้ในอกตลอดทางเลยเหรอ ร้อนจนลวกไหม?”
แน่นอนว่าร้อน
ผิวหนังบริเวณนั้นของเขาแสบจี๊ด คงถูกลวกเข้าแล้ว
ฉินจื้อยกมุมปากขึ้นนิด ๆ แล้วตอบว่า “ไม่เจ็บ”
ซังหลิงหยิบเกาลัดออกมาหนึ่งเม็ด แกะเปลือก แต่ไม่ได้กินเอง กลับยื่นไปตรงหน้าฉินจื้อ
เธอยิ้มตาหยี “ขอบคุณนะ ออกไปข้างนอกแล้วยังนึกถึงฉันด้วย เอ้านี่ เม็ดแรกให้คุณกินก่อน”
ฉินจื้อมองรอยยิ้มของเธอ หัวใจก็อบอุ่นขึ้นมาอีกครั้ง
เขาเอ่ยเสียงแหบว่า “ผมไม่ชอบกินของหวาน คุณกินเถอะ”
ซังหลิงพยักหน้า “ก็ได้” แล้วเอาเกาลัดที่แกะเปลือกแล้วเข้าปาก รสชาติหอมหวานนุ่มละมุนเหมือนที่คิดไว้ไม่มีผิด ดวงตาของเธอโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว “อร่อย!”
แววตาของฉินจื้ออ่อนโยนลง
เขาถามว่า “วันนี้มีผู้เชี่ยวชาญจากอำเภอมา แล้วยังมีคนงานขนวัสดุมาด้วย อยากไปดูที่สร้างโรงเรือนไหม?”