กลางดึก
ท้องฟ้ายามราตรีเหนือดาวเมืองหลวงแจ่มกระจ่าง แสงจันทร์สุกสว่าง
ชายที่กำลังหลับใหลส่งเสียงครางต่ำ ๆ ออกมาจากลำคออย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
จากนั้นชายร่างสูงใหญ่ประหนึ่งขุนเขาก็ผุดลุกขึ้นนั่งทันที
เขากระชากผ้าห่มออก ใบหน้าคมคายที่ซ่อนอยู่ในเงามืดมีสีหน้าผิดปกติอย่างยิ่ง
ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้...
ไป๋อี้เหนียนหลับตาลงแน่น
เขาฝันไป ในฝัน ซังหลิงในร่างหญิงสาวสวมชุดโบราณสีแดงชุดนั้น นั่งอยู่ในอ้อมแขนของเขาด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย พลางตัดพ้อว่า “ไป๋อี้เหนียน ทำไมคุณไม่สนใจฉัน!”
หญิงสาวคล้องแขนทั้งสองรอบคอเขา ก่อนจะประทับจุมพิตแสนหวานลงบนแก้ม
ก็แค่นั้นเอง...มีเพียงเท่านั้น—
เมื่อสัมผัสได้ถึงความเหนอะหนะบริเวณนั้น ไป๋อี้เหนียนกำหมัดแน่น ลุกขึ้นอย่างยอมจำนน แล้วก้าวฉับ ๆ ออกไป
……
ซังหลิงกำลังไลฟ์อยู่
ระบบย่องเข้ามาอย่างเจ้าเล่ห์ ทำตัวเหมือนนักเลงข้างถนน ก่อนจะกระซิบข้างหูเธอขึ้นมาเฉย ๆ ว่า “เจ้านาย ข้างห้องมีคนลุกมาซักกางเกงในกลางดึก เหตุผลนี่เดายากจังเลยนะ~~ ฮิ ๆ~ ฮิ ๆ ๆ~”
“แค่ก—”
ซังหลิงเกือบสำลัก
“คุณติดไวรัสหรือไง?”
ไม่รู้ว่าระบบไปซึมซับความรู้อะไรมาจากที่ไหน ถึงได้พูดจาเหลวไหลขึ้นทุกที
ซังหลิงรู้สึกจนใจไม่น้อย
กวากวา：【เจ้านายจู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมา จนสำลัก】
ขยันแล้วได้ดี：【น่าเบื่อจัง ว่าแต่พี่สาวสุดเท่เป็นนักศึกษาสถาบันอันดับหนึ่งเหรอ? เคยเห็นแท็กในหน้าโปรไฟล์】
ฉันนี่แหละที่สองของใต้หล้า：【แค่กินอะไรก็ยังสำลัก ทำงานนี้ไม่ไหวก็เลิกทำไปเลย】
（ฉันนี่แหละที่สองของใต้หล้าถูกผู้ดูแลปิดปากเป็นเวลา 10 นาที）
พระกระโดดกำแพง：【ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ】