บทที่ 696 พี่สาวลูกพี่ลูกน้องย้อนกลับมาแย่งชีวิตของฉัน 19
ในสวนผลไม้ มีหญิงวัยกลางคนหน้าตาซื่อ ๆ สวมหมวกคนหนึ่งเรียกซังหลิงไว้ ก่อนหยิบลูกท้อจากตะกร้ายื่นให้เธอ
ซังหลิงรับมา 3 ลูก แกว่งไปมาแล้วพูดว่า “ขอบคุณค่ะคุณป้า ฉันแบ่งให้พี่ชายคนละลูกก็พอแล้วค่ะ!”
หลังร่ำลาคุณป้า ทั้งสามก็มาถึงริมแม่น้ำ ซังหลิงย่อตัวลงล้างลูกท้อ แล้วแบ่งให้ชายหนุ่มทั้งสองคน
เธอกัดไปคำหนึ่ง ก่อนมองทั้งคู่ “น้ำตรงนี้เป็นน้ำไหล สะอาดมากเลยนะคะ ถ้าพวกพี่รังเกียจ งั้นค่อยกลับบ้านแล้ว...”
ยังไม่ทันพูดจบ โจวซื่อหรานก็หยิบลูกท้อขึ้นมากัดก่อน
เสิ่นเจวี๋ยพูดว่า “อร่อยดีนะ”
“ใช่ไหมล่ะคะ~ ที่จริงลูกท้อของพวกเราไม่ได้แย่กว่าที่ขายข้างนอกเลย ถ้ามีคนมาซื้อของพวกเราบ้างก็คงดีนะคะ” ซังหลิงพูดอย่างมีความหวัง
“ต้องมีแน่” โจวซื่อหรานหันไปมองกล้องกะทันหัน แววตายังคงเย่อหยิ่งเช่นเดิม ทว่ากลับมีบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกเพิ่มเข้ามา เขาพูดว่า “คุณป้าใหญ่ ผมรู้ว่าคุณกำลังดูไลฟ์อยู่ คุณภาพลูกท้อพวกนี้ไม่เลวเลย ส่งคนมารับซื้อหน่อยสิครับ?”
เขากัดลูกท้อไปคำหนึ่ง เนื้อกรอบหวานชื่นใจ
ซังหลิงหันขวับไปมองโจวซื่อหราน ดวงตากลมโตเป็นประกาย “ทำแบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอคะ?”
เมื่อเด็กสาวมองเขาด้วยแววตาเชื่อมั่นเต็มเปี่ยม หัวใจโจวซื่อหรานก็หวานฉ่ำขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย “อืม เรื่องเล็กน้อยน่า—”
“พ่อครับ แม่ครับ อย่าปล่อยให้ผมแพ้นะ” เสิ่นเจวี๋ยพูดกับกล้องไลฟ์อย่างสงบนิ่ง