หรือไม่ก็—
“หรือว่าหน่วยกู้ภัยของเรามาถึงแล้ว?!”
คำพูดเปี่ยมความหวังของผู้โดยสารคนหนึ่งเอ่ยแทนความในใจของโจวฉีอัน
“โจรสลัดอวกาศบัดซบ! หวังว่าเงินของฉันจะได้คืนมานะ”
“นั่นเป็นเงินเก็บทั้งหมดของฉันเลยนะ! ซวยจริง ๆ”
“นั่นสิ โจรสลัดอวกาศพวกนี้ควรถูกสับเป็นหมื่นชิ้น!”
โจวฉีอันเองก็คิดว่าความเป็นไปได้นี้มีสูงมาก
ต่อให้พวกนั้นแตกคอกัน อย่างน้อยก็ควรกลับไปยังถิ่นของตัวเองก่อนสิ?
เขาลุกขึ้นแล้วบอกซังหลิงว่า “คุณนั่งอยู่ตรงนี้นะ ผมไปดูหน่อย”
ยังไม่ทันรอให้ซังหลิงพูดจบ เขาก็ก้าวฉับไวแต่แผ่วเบาออกไปจากห้องโดยสารแล้ว
ซังหลิงรู้จากระบบแล้วว่าเป็นใคร เธอถอนหายใจเบา ๆ พลางเท้าคาง
ปล่อยใจให้ว่างชั่วครู่
ระบบจุ๊ปาก “ไม่รู้หรือไงว่าความอยากรู้อยากเห็นฆ่าแมวได้? เสี่ยวโจวยังเด็กเกินไปจริง ๆ”
โจวฉีอันยังไม่ทันก้าวพ้นห้องโดยสาร ก็ถูกปืนพกขนาดเล็กจ่อหน้าผากเสียแล้ว
ชายร่างใหญ่ไว้หนวดเครารุงรังดูซื่อ ๆ ทว่าเลือดของเคและพวกยังเปื้อนอยู่บนตัวเขา ภาพเช่นนั้นกลับยิ่งชวนให้หวาดกลัว
“ไอ้หนู แกเป็นใคร? หรือว่าเป็นพวกเดียวกับพวกนั้น?”
ผู่สยงยิ้มกริ่ม พลางถามโดยใช้ปากกระบอกปืนสีดำสนิทกดหน้าผากโจวฉีอันไว้
ใจของโจวฉีอันดิ่งวูบ เขากวาดตามองชุดแต่งตัวสบาย ๆ ของผู่สยง แล้วมองไปยังกลุ่มคนเบื้องหลังอีกฝ่าย
พวกเขาจัดการเคและคนอื่น ๆ อย่างไม่กะพริบตา ลงมือฉับไวเฉียบขาด แถมอาวุธยังเหนือกว่า
ซวยชะมัด นี่เป็นกลุ่มโจรสลัดอวกาศที่เป็นมืออาชีพกว่าเคกับพวกเสียอีก!!