ด้วยแขนยักษ์วิญญาณหลอกสองข้างของไป๋มู่อวี่ค้ำยันรอยแยกมิติทั้งสองฝั่งไว้อย่างแน่นหนา
เจ้าหน้าที่กู้ภัยนับไม่ถ้วนกรูกันเข้าไปในรอยแยก ลากนักเรียนที่ตกใจจนขาอ่อนอยู่รอบนอกลานบ้านออกมาทีละคน
พลังเวทของชินว่านซาน จอมเวทม่านกั้นขั้นหก ก็ลุกไหม้อย่างบ้าคลั่ง วงเวทเคลื่อนย้ายสีฟ้าทีละวงสว่างขึ้นใต้เท้าของเหล่านักเรียน
แสงวูบวาบ นักเรียนจำนวนมากถูกเคลื่อนย้ายออกจากดินแดนลับในพริบตา
เหล่านักเรียนห้องเจ็ด ชั้นมัธยมปลายปีสามก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย
เฟิงหยวนซานรู้สึกเพียงว่าแสงสีฟ้าวาบขึ้นตรงหน้า แล้ววงเวทก็ปรากฏขึ้น
จากนั้นเขาก็ถูกเคลื่อนย้ายออกจากดินแดนลับทันที ก้นกระแทกพื้นโคลนอย่างจัง
ชุดเกราะเต็มตัวบนร่างของเขาถูกกัดกร่อนจนเป็นหลุมเป็นบ่อไปทั่ว โชคดีที่เจ้าหน้าที่กู้ภัยมาทันเวลา เขาจึงไม่ได้รับบาดเจ็บ
เฟิงหยวนซานถอดชุดเกราะหนักอึ้งออก ไม่สนใจบาดแผลบนร่างกายของตัวเองแม้แต่น้อย แล้วคว้าแขนของผู้มีอาชีพทางการที่อยู่ข้าง ๆ ไว้แน่นทันที
“พี่ครับ หลินเย่เพื่อนร่วมชั้นของผมล่ะ พวกคุณเห็นเขาไหม!”
“เขาเข้าไปพร้อมพวกผม แต่ยังไม่ออกมาเลย!”
ชายคนนั้นสะบัดมือเขาออก “ไม่เห็น! ถ้าเขาอยู่ข้างใน พวกเราก็จะช่วย อย่ามาขวางการกู้ภัย!”
เฟิงหยวนซานร้อนใจจนตาแดงก่ำ ยังอยากจะพูดอะไรต่อ
แต่แล้วในตอนนั้นเอง
ตูม——!!!
เสียงฟ้าร้องน่าสะพรึงกลัวดังสนั่นมาจากส่วนลึกของดินแดนลับ ผ่านรอยแยกมิติออกมา
ผู้มีอาชีพที่อยู่ใกล้ ๆ ถูกเสียงสะเทือนจนมึนงงตาลาย ในใจเกิดความหวาดหวั่น
……
ขณะเดียวกัน ภายในดินแดนลับ บนลานกว้าง
ร่างของรัสต์ที่ลอยอยู่กลางอากาศพลันแข็งค้าง
สีหน้าของนางเปลี่ยนจากความตกตะลึงเป็นความตื่นตระหนกอย่างเสียสติ
“เจ้า... เมื่อครู่ทำอะไรลงไป!”
ไม่มีใครตอบนาง