“อาวุธของนายล่ะ?” หลี่เย่าตงมองหลินเย่ที่ยืนมือเปล่าอยู่ฝั่งตรงข้าม แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง
หลินเย่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ตอบคำ
ไอ้หมอนี่พูดมากอะไรนักหนา
“ถึงนายจะใช้อาวุธไม่เป็น ฉันก็ไม่ออมมือให้หรอก”
หลี่เย่าตงสะบัดมือขวา
กระบี่ตะวันตกเรียวยาวเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ ใบดาบเรืองแสงสีทองจาง ๆ
อาวุธระดับทองเล่มนี้สร้างขึ้นโดยช่างฝีมือเฉพาะทาง
ไม่เพียงคมกริบอย่างยิ่ง แต่ยังเพิ่มความเร็วให้ผู้ใช้ได้อย่างมหาศาล
หลี่เย่าตงตั้งท่า ปลายกระบี่ชี้ตรงไปยังหัวใจของหลินเย่
และในเวลานั้นเอง การนับถอยหลังการต่อสู้ในพื้นที่จำลองก็สิ้นสุดลง
หลินเย่ยังคงพุ่งเข้าใส่ พร้อมเหวี่ยงหมัด
แต่หลี่เย่าตงก็มีฝีมืออยู่บ้างจริง ๆ
แทบจะทันทีที่การนับถอยหลังสิ้นสุด เขาก็ขยับตัวเช่นกัน
หมัดของหลินเย่ชกพลาดเป้า
เขามองเห็นได้ชัดเจน ในชั่วขณะที่การต่อสู้เริ่มขึ้น หลี่เย่าตงพลันระเบิดกลิ่นอายธาตุสีเขียวมรกตออกมาจากร่าง
หลินเย่คุ้นเคยกับกลิ่นอายนี้ดี ก่อนหน้านี้เขาเคยใช้ผ้ายันต์ธาตุลมระดับเทพตำนานในดินแดนลับ
แต่แม้จะเป็นธาตุลมเหมือนกัน ทั้งสองกลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ไม่มีทางเทียบกันได้เลย
หลินเย่ได้ยินเสียงแหวกอากาศทุ้มต่ำดังมาจากด้านหลังศีรษะ
เขาไม่ลนลาน เพียงเอี้ยวตัวหลบไปด้านข้าง
หลี่เย่าตงพุ่งเฉียดผ่านข้างตัวหลินเย่ไปทั้งคนและกระบี่ กระบี่แทงพลาดเป้า
“หืม?”
หลี่เย่าตงหยุดยืนแล้วหันกลับมา เลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ “นายมีความเร็วขนาดนี้ด้วยเหรอ ทำเอาฉันแปลกใจจริง ๆ”
เขาพลิกข้อมือ ใบดาบกรีดอากาศเกิดเสียงหวีดแหลมบาดหู
“แต่คิดจะมาแข่งความเร็วกับฉัน นายรนหาที่ตาย!”
สิ้นเสียง ธาตุลมรอบกายหลี่เย่าตงก็พลันคลุ้มคลั่งขึ้น
ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นอีกครั้ง ร่างทั้งร่างกลายเป็นแสงสีเขียวสายหนึ่ง
ภายในพื้นที่สีขาวบริสุทธิ์ ถึงกับปรากฏเงาติดตามของหลี่เย่าตงสามสี่ร่าง พุ่งสลับกันเข้าจู่โจมหลินเย่จากทุกทิศทาง