หลินเย่เดินทอดน่องอยู่ในโลกสีเทาซีดจางแห่งนี้
เบื้องหน้า เหนือนาฬิกาแดดปรากฏนาฬิกาทรายเลือนรางขึ้นมาอีกใบ
ภายในนาฬิกาทรายมีเม็ดทรายสีทองอร่ามจำนวนมากล่องลอยไปมาไม่หยุด
สิ่งเหล่านี้คือรอยย่นแห่งกาลเวลาที่เขาสะสมเอาไว้
หลินเย่พบว่าเม็ดทรายเหล่านี้ ซึ่งแทนโควตาการหยุดเวลา ไม่ได้กระจายหายไป
ทว่าแถบแสงบนข้อมือขวาของเขากลับกำลังหม่นแสงลงด้วยความเร็วที่น่าสะพรึง
แถบแสงหลากสีที่เหลืออยู่ห้าเส้นหายวับไปในพริบตา ราวกับน้ำทะเลที่ถอยร่นจนหมดสิ้น
ตัวอักษรชุดหนึ่งซึ่งมีเพียงเขาที่มองเห็นปรากฏขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง
และตัวเลขก็ยังคงลดลงไม่หยุด
【พลังงานห้วงเหวปัจจุบัน: 4869/1000000】
กระทั่งแถบแสงดับสนิท ตัวเลขลดลงเหลือหนึ่ง เม็ดทรายสีทองในนาฬิกาทรายจึงเริ่มกระจายออกไปอย่างแท้จริง
หลินเย่เข้าใจในทันทีว่าลำดับการจ่ายสิ่งแลกเปลี่ยนเพื่อหยุดเวลาของเข็มสุริยานาทนิรันดร์เป็นอย่างไร
มันจะใช้พลังงานพิเศษบางชนิดก่อน โดยพลังงานห้วงเหวก็นับเป็นพลังงานพิเศษที่สามารถนำมาใช้หล่อเลี้ยงเข็มสุริยานาทนิรันดร์ได้
เพียงแต่อัตราการสิ้นเปลืองนั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
นับจากตอนที่เขาหมุนเข็มนาฬิกาแดดให้หยุด ยังไม่ถึงหนึ่งวินาทีด้วยซ้ำ
พลังงานห้วงเหวกว่าแสนหน่วยที่เขาสะสมมาตลอดหลายวันถูกเผาผลาญจนเกลี้ยงในพริบตา!
สิ่งที่ถูกใช้เป็นลำดับถัดมาคือรอยย่นแห่งกาลเวลา และสุดท้ายจึงค่อยหักชีวิตของผู้บำเพ็ญของเขา
ตอนนี้หลินเย่เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าอะไรเรียกว่าเวลาคือเงิน!
เขาสงบจิตลง พลังจิตระเบิดออก
เส้นพลังจิตเคลื่อนวัตถุเข้าพันรัดลิ้นยักษ์สีแดงฉานทั้งสองที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศอย่างแม่นยำ
จากนั้นก็บังคับให้ลิ้นทั้งสองหันไปยังศีรษะของอีกฝ่าย
ในชั่วขณะที่เขาเปลี่ยนวิถีของลิ้นยักษ์ หลินเย่รู้สึกถึงแรงกดดันรุนแรงที่ถาโถมเข้ามาจากมิติทางจิต
ราวกับมีพลังแห่งกฎที่ไร้รูปร่างกำลังบังคับให้เข็มนาฬิกาแดดที่เขาหยุดไว้กลับคืนสู่ตำแหน่งเดิม
ขณะเดียวกัน เม็ดทรายสีทองในนาฬิกาทรายก็สลายหายไปเร็วขึ้นอย่างฉับพลัน
หลินเย่คลายการควบคุม ขยับความคิด ปลดการหยุดเวลาด้วยตนเอง