ลู่หลิ่งชวนปล่อยเธอ ตอนนั้นทั้งคู่หอบแรง
เขาก้มมองคนโง่ในอ้อมแขนที่ถูกจูบจนมึนงงยังไม่ทันตั้งสติได้ แล้วด่าในใจ
ยาพิษชัดๆ แตะแล้วหนีไม่พ้น
สมองของสวี่โย่วหนิงเหมือนคอมพิวเตอร์รุ่นเก่า กำลังรีบูตทีละช่อง ภาพค่อยๆ ชัด เสียงค่อยๆ กลับมา แล้วเธอก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นได้
เธอกระตุกแขนเสื้อเขา เสียงยังอ่อนละมุนจากอารมณ์ที่ยังไม่สร่างเมื่อครู่ "ได้ไหมน้า ช่วยลาป่วยให้หน่อย"
ไม่ได้จริงๆ ไม่มีทางเลือก
ถ้าไม่ลาป่วย ครูประจำชั้นต้องโทรหาพ่อแท้ๆ ของเจ้าของร่าง สวี่เหยียนชาง แน่ และพ่อต้องส่งคนมาจับเธอกลับโรงเรียนแน่
บอกความจริงกับสวี่เหยียนชางเหรอ? บอกว่าโลกาวินาศจวนจะระเบิด เธอต้องกักตุนของ ไม่มีเวลาเรียน ให้เขารีบหนีด้วย? พูดจบพ่อแท้ๆ คนนี้คงหันไปติดต่อทีมจิตเวชทันที ลากตัวเธอขึ้นเปลหามไปบำบัดลึกในโรงพยาบาล
ให้เธอไปลาป่วยเอง? อย่าเลย ครูประจำชั้นคนนั้นฉลาดเป็นกรดราวกับหมอดู ปากเธอยังไม่ทันอ้าอีกฝ่ายก็มองทะลุเล่ห์กลในใจเธอหมดสิ้น
แต่ลู่หลิ่งชวนต่างออกไป เขาเป็นคนแบบที่โรงเรียนทำให้ครูทุกคนพยักหน้ายอมรับ อัจฉริยะ ระดับสุดยอด
ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ของลู่ไม่วางใจให้เขาออกสู่สังคมเร็วเกินไป เขาคงสอบได้ใบประกอบโรคศิลปะแล้วไปได้สบายๆ
แค่เขาเอ่ยปากขอลาป่วย ครูคนไหนจะไม่ให้หน้า?
ดังนั้นขอให้เขาช่วย จึงเป็นทางออกเดียว
ลู่หลิ่งชวนมองเธอ น้ำแข็งบางๆ ในดวงตาดูเหมือนแตกร้าวเป็นรอย