【โฮสต์ อย่ามัวนิ่งอึ้งอยู่เลย รีบพูดบทได้แล้ว】
เสิ่นซีเยว่ฝืนระงับความปรารถนาร้อนแรงที่อยากจับผู้ชายมานอนด้วยสักสิบคน ก่อนตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ พยายามเรียกสติกลับคืนมา
“อ้อ ๆ มาแล้ว”
“ทำไมข้ายังมีชีวิตอยู่ หรือว่าข้าได้เกิดใหม่?”
【ไม่ใช่บทนี้】
“อ้อ ๆ งั้นข้าเปลี่ยนใหม่”
“หากย้อนกลับไปได้ ข้าจะต้อง...”
【ก็ไม่ใช่อันนี้】
“นั่นก็ไม่ใช่ นี่ก็ไม่ใช่ แล้วให้ข้าพูดอะไรเล่า?!”
ระบบทนไม่ไหวอีกต่อไป：【เจ้ายังไม่ตาย จะพูดรหัสเกิดใหม่ไปทำไม? รีบขอให้พระเอกช่วยถอนพิษรักให้เจ้าสิ!】
พระเอก?
เสิ่นซีเยว่ทอดสายตาไปยังเงาร่างสีดำที่อยู่ไม่ไกล
บุรุษผู้นั้นนั่งขัดสมาธิ ใบหน้าซีดขาว แม้ได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่กลิ่นอายรอบกายยังคงเย็นเยียบชวนให้หวาดหวั่น
หล่อจริง หล่อจนแทบหุบขาไม่ลง
แต่ใจแข็งจริง ๆ แข็งจนทำเอาคนพูดไม่ออก
มุมปากเสิ่นซีเยว่กระตุก “แต่ข้าขอเขาไปตั้งสิบกว่าครั้งแล้วนะ เขายืนกรานจะรักษาพรหมจรรย์ไว้ให้ตัวเอกหญิง ต่อให้ตายก็ไม่ยอมถอนพิษให้ข้า!”
สวรรค์ช่างไม่ปรานี
เธอทะลุมิติเข้ามาในนิยายได้หนึ่งเดือนแล้ว
ไม่มีแหวนลึกลับกับผู้อาวุโสเร้นกาย ไม่มีความแค้นใหญ่หลวงจากการที่พ่อแม่ตายทั้งคู่ ไม่มีคู่หมั้นที่ถอนหมั้น แล้วยังไม่มีวาสนาหรือของวิเศษช่วยเหลืออะไรทั้งนั้น!
มีเพียงระบบที่คอยเร่งให้เธอดำเนินเรื่องตามบทและทำภารกิจ ซึ่งเรียกตัวเองอย่างไพเราะว่า ‘ผู้ช่วยทะลุมิติเข้านิยาย’
ตอนนี้ระบบยังเอาแต่ส่งเสียงโวยวายอยู่ข้างหู บอกให้เธอไปนอนกับบุรุษที่ไม่มีทางนอนได้
【ถ้าไม่มีใครถอนพิษรักให้เจ้า เจ้าก็แย่แน่】
“ถ้าแย่แล้วจะเป็นยังไง?”
【ก็จะตายไง】
“งั้นถึงตอนนั้นค่อยพูดรหัสเกิดใหม่แล้วเริ่มใหม่ได้ไหม?”
【ได้ แต่ถ้าทำภารกิจไม่สำเร็จ โลกถัดไปที่เจ้าไปจะโหดร้ายยิ่งกว่าที่นี่อีก เปิดฉากมาก็ถูกโยนลงหุบเหวมาร กลายเป็นอาหารบุฟเฟต์ให้หมื่นมาร】
เสิ่นซีเยว่ “……”
ตอนนี้ก็แย่จะแย่อยู่แล้ว ยังจะให้แย่กว่านี้อีกเหรอ?
กลายเป็นเมนูพิเศษประจำวันของโรงอาหารแดนมารหรือไง?
เฮ้อ
เสิ่นซีเยว่ทำใจยอมรับชะตากรรมแล้วเรียบเรียงความคิด
สถานการณ์ตอนนี้คือ—
เธอเป็นตัวประกอบหญิงชั่วร้ายในเนื้อเรื่องต้นฉบับ
และยังเป็นศิษย์น้องของพระเอก เซียวฮ่วน
เพราะหลงรักเซียวฮ่วน จึงคอยหาเรื่องตัวเอกหญิง หลินชิงรั่วอยู่ตลอด
สุดท้ายก็ถูกผู้หลงใหลตัวเอกหญิงคนหนึ่งอาฆาตแค้น วางยาพิษรักฤทธิ์ร้ายแรง แล้วตกหน้าผาพร้อมกับพระเอก เซียวฮ่วน
หากเซียวฮ่วนไม่ช่วย เธอก็ต้องตาย
แต่พระเอกผู้บริสุทธิ์ผุดผ่อง ซึ่งในอนาคตจะได้เป็นจอมกระบี่ผู้นั้น มีคู่ครองที่สวรรค์ลิขิตไว้แล้วคือตัวเอกหญิง แล้วเขาจะยอมมอบพรหมจรรย์อันล้ำค่าให้ตัวประกอบหญิงชั่วร้ายอย่างเธอได้อย่างไร?
ดังนั้น ตามเนื้อเรื่องเดิม เธอจะถูกพิษรักทรมานจนตายทั้งเป็น
ส่วนเซียวฮ่วนก็จะอาศัยคุณธรรมสูงส่งที่ยอมเสียสละศิษย์น้องเพื่อรักษาความบริสุทธิ์ของตน ทำให้หลินชิงรั่วซาบซึ้งใจจนแทบร้องไห้ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จึงรุดหน้าอย่างรวดเร็ว...
และในที่สุดก็ได้จูบกัน
ส่วนศพของเธอก็เน่าเปื่อยอยู่ใต้หน้าผาที่แสงตะวันส่องไม่ถึง กลายเป็นแท่นเหยียบอันทรงเกียรติบนเส้นทางรักของพระนาง
น่าสงสารชะมัด
ตลอดหนึ่งเดือนที่ทะลุมิติมา เธอเอาแต่นอนอู้อยู่ในถ้ำเซียนทั้งวันเพื่อหลบเลี่ยงเนื้อเรื่อง แต่สุดท้ายก็ยังถูกพลังลึกลับลากมาดำเนินเนื้อเรื่องช่วงนี้จนได้
【รีบลงมือสิ ถ้าถอนพิษได้ก็ถือว่าทำภารกิจระยะนี้สำเร็จ ข้าจะมอบโอสถชำระวิญญาณให้เจ้าเป็นรางวัล】
“โอสถชำระวิญญาณ?!”
เสิ่นซีเยว่ดีดตัวขึ้นนั่งทั้งที่ใกล้ตาย
ของดีระดับสุดยอด!
โอสถชนิดนี้ช่วยชำระรากวิญญาณเบ็ดเตล็ดส่วนเกินในกายผู้บำเพ็ญ และยกระดับพรสวรรค์ได้
ตอนนี้เธอมีรากวิญญาณสามธาตุ ทั้งวารี อัคคี และพฤกษา เป็นพรสวรรค์ไร้ค่า ความเร็วในการบำเพ็ญช้าราวกับเต่าคลาน
ถ้าชำระรากวิญญาณออกได้หนึ่งสายจนเหลือสองสาย ประสิทธิภาพในการบำเพ็ญก็จะต่างกันราวฟ้ากับเหว
อย่างน้อย...ก็คงไม่โดนตัวประกอบชายสักคนวางยาสำเร็จง่าย ๆ เหมือนตอนนี้
เมื่อของล่อตาล่อใจวางอยู่ตรงหน้า เสิ่นซีเยว่ก็กัดฟัน ลุกขึ้นจากหลังหินแล้วเดินไปหาเซียวฮ่วน
เธอประสานมือ “พี่ใหญ่ ช่วยชีวิตด้วย”
เซียวฮ่วนทำหน้าเย็นชา ไม่แม้แต่จะเหลียวมองนาง
เสิ่นซีเยว่ยังไม่ย่อท้อ เดินวนรอบเขาไปพลาง “ข้าขอร้องละ พี่ใหญ่”
“พี่ใหญ่!”
“พี่ใหญ่พูดอะไรสักคำสิ พี่ใหญ่!”
“ศิษย์พี่!”
“ศิษย์พี่ใหญ่!”
“เซียวฮ่วน! ฮ่วนฮ่วน! เจ้าฮ่วน!”
“……”
เสิ่นซีเยว่ฝืนข่มความปรารถนาร้อนรุ่มในใจ พลางเดินวนรอบเซียวฮ่วนและตะโกนเรียกเขากว่าสามร้อยครั้ง จนเสียงแทบแหบ
ในที่สุดเซียวฮ่วนก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป “ต่อให้เจ้าขอ ข้าก็ไม่ช่วย ในใจข้ามีเพียงอารั่วคนเดียว”
เสิ่นซีเยว่ทำหน้างง “ในใจท่านมีอารั่วหรือไม่ เกี่ยวอะไรกับข้าด้วย?”
เซียวฮ่วนขมวดคิ้ว “ข้าหมายความว่า ข้ามีคนในดวงใจ จะไม่แตะต้องเจ้า”
“ไม่แตะก็ไม่แตะสิ ข้าก็ไม่ได้ต้องการให้ท่านแตะอยู่แล้ว”
เซียวฮ่วน “……?”
เขาถึงกับตั้งตัวไม่ทันไปชั่วขณะ
ในเมื่อไม่ต้องการให้แตะ แล้วนางจะขอร้องเขาไปทำไม?
หรืออยากให้เขาฟันนางด้วยกระบี่ จะได้ตายอย่างรวดเร็ว?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เซียวฮ่วนก็มองอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
เสิ่นซีเยว่กระแอมเบา ๆ “ขอยืมกระบี่ของท่านมาใช้หน่อยได้ไหม?”
“……เจ้าเอาหลินเยวียนไปทำอะไร?”
“ถอนพิษ”
เซียวฮ่วนงุนงง
กระบี่เทพในอ้อมแขน ซึ่งเชื่อมโยงจิตใจกับเขา ก็ยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่
ความคิดเย็นชาและหยิ่งทะนงสายหนึ่งดังก้องขึ้นในทะเลจิตของเซียวฮ่วน “นางพูดอะไร?”
นี่คือเสียงของกระบี่เทพหลินเยวียน
เซียวฮ่วน “……นางบอกว่าขอยืมเจ้าไปใช้หน่อย”
เสิ่นซีเยว่ยังคงอ้อนวอนแทบจะกอดขาเขาอยู่แล้ว “ข้าขอร้องละ พี่ใหญ่ ศิษย์พี่แสนดี”
“เห็นแก่ที่เราเป็นศิษย์ร่วมสำนักกัน ท่านก็ให้ข้ายืมใช้หน่อย ใช้เสร็จแล้วจะคืนให้”
“อย่างไรเสียกระบี่เล่มนี้ก็ทำพันธสัญญากับท่านแล้ว ข้าก็สู้ท่านไม่ได้ แย่งไปไม่ได้หรอก”
ความคิดของเสิ่นซีเยว่นั้นเรียบง่ายมาก
พูดให้ชัด พิษรักนี่ก็เป็นเพียงพิษในรูปของพลังงานชนิดหนึ่ง มีคุณสมบัติเอนเอียงไปทางพลังหยินอันชั่วร้ายและลุ่มหลง
ในเมื่อเป็นพลังงาน ก็ย่อมถูกทำให้เป็นกลางและชำระล้างได้
เหตุใดเธอถึงต้องหาบุรุษมาถอนพิษให้ด้วย?
ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ หลินเยวียน กระบี่คู่กายของเซียวฮ่วน เป็นกระบี่เทพโบราณที่เคยดื่มโลหิตเทพและฟันมารสวรรค์ เพราะเซียวฮ่วนเป็นบุตรแห่งโชคชะตาที่วิถีสวรรค์กำหนดไว้ กระบี่จึงเลือกเขาจากบรรดาผู้บำเพ็ญนับหมื่น
ภายในกระบี่เทพเล่มนั้นบรรจุพลังเทพโบราณอันแข็งแกร่งบริสุทธิ์ยิ่งยวด ซึ่งสามารถฟันทำลายม่านมายาและสิ่งลวงตาทั้งปวงในโลกได้
ถ้าเป็นเช่นนั้น กระบี่เล่มนี้ก็ต้องทำลายพิษรักของเธอได้แน่!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เสิ่นซีเยว่ก็ยิ่งอ้อนวอนอย่างมีชีวิตชีวา
เซียวฮ่วนถูกนางเรียกอีกกว่าสามร้อยครั้ง จนรู้สึกว่าขมับเต้นตุบ ๆ เจ็บยิ่งกว่าบาดแผลบนร่างเสียอีก
เขารำคาญจนทนไม่ไหว คิดว่าอย่างไรนางก็ไม่ได้หมายปองร่างกายเขา แค่ขอยืมกระบี่เท่านั้น
ยืมก็ยืมเถิด
อย่างไรเสียก็เป็นศิษย์ร่วมสำนักกันมาหลายสิบปี แม้เขาจะรำคาญศิษย์น้องที่ชอบตามติดเขาอยู่ตลอด แต่ก็ไม่ได้ไร้เยื่อใยต่อนางเสียทีเดียว
……อย่างน้อยก็มีอยู่ 0.8 ส่วน แต่เต็มร้อยส่วน
อีกทั้งหลินเยวียนยังเป็นกระบี่เทพ
กระบี่เทพมีจิตวิญญาณ เมื่อยอมรับนายแล้วก็ไม่ยอมให้ผู้อื่นใช้โดยง่าย
เขาไม่กังวลว่าผู้บำเพ็ญขั้นฝึกลมปราณตัวน้อยอย่างเสิ่นซีเยว่จะเอากระบี่เล่มนี้ไปได้ เพราะเขากับหลินเยวียนเชื่อมจิตถึงกัน เพียงส่งความคิดครั้งเดียวก็เรียกมันกลับมาได้แล้ว
เมื่อคิดเช่นนั้น เซียวฮ่วนก็ทำหน้าขรึมแล้วยื่นกระบี่ให้
“แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าจะเอาไปทำอะไร” เขากำชับเสียงเย็น “แต่หลินเยวียนมีนิสัยของตนเอง เจ้าจงให้ความเคารพ อย่าได้ถูกปราณกระบี่ของมันทำร้ายเอา”
ดวงตาเสิ่นซีเยว่เป็นประกาย “ขอบคุณศิษย์พี่เซียว! บุญคุณอันยิ่งใหญ่ของท่าน ข้าจะจดจำไว้!”
นางรีบรับกระบี่มาแล้วมองดู
กระบี่เทพเล่มนี้มีสีดำสนิททั้งเล่ม ยาวประมาณสามฉื่อ ด้ามกระบี่ราวกับแกะสลักจากหยกดำ บนนั้นฝังผลึกสีแดงคล้ำเม็ดหนึ่ง ดูราวกับโลหิตเทพที่แข็งตัว งดงามเจิดจรัส
สวยมาก แถมจับถนัดมือด้วย
เสิ่นซีเยว่พอใจอย่างยิ่ง จึงล้วงศิลาวิญญาณจำนวนหนึ่งจากถุงเก็บของ แล้วไปวางค่ายกลกั้นขนาดย่อมไว้ไม่ไกล
แสงสีขาววาบขึ้น ร่างของนางก็หายไปภายในค่ายกล
เซียวฮ่วน “?”
นางเอากระบี่ของเขาไป แล้วกั้นพื้นที่ทำอะไรตามลำพังกันแน่?