ระหว่างทางออกไปด้านนอก เซี่ยตงชุนดึงแขนเสื้อของอันหลิงหรง พูดคุยเรื่องสัพเพเหระไม่หยุดปาก
อันหลิงหรงเพียงยิ้ม และตอบรับเป็นระยะ ๆ เซี่ยตงชุนก็พูดได้อย่างเพลิดเพลินแต่เพียงผู้เดียว
ถึงหน้าประตูวัง สาวใช้ของเซี่ยตงชุนรีบเข้ามาประคอง
เมื่อเห็นอันหลิงหรงอยู่เพียงลำพัง สาวใช้อีกคนของเซี่ยตงชุนก็เดินเข้ามา
"ท่านซิ่วหนวอัน หม่อมฉันเป็นคนจากจวนเปาอีจั่วหลิง คุณหนูของหม่อมฉันมีนิสัยตรงไปตรงมา หากกล่าวคำใดที่ไร้เจตนา ยังหวังว่าท่านซิ่วหนวจะโปรดอภัย"
สาวใช้ผู้นี้มีมารยาทงดงามยิ่ง ทำความเคารพอันลุ่มลึกต่ออันหลิงหรง กิริยาก็แสดงความนอบน้อมอย่างสูง
เซี่ยตงชุนเอียงศีรษะ มองสาวใช้ผู้นี้ด้วยความไม่เข้าใจ
นางจำได้ว่าตอนมา ผู้ที่ติดตามนางคือหงโย่วและชิงมี่ นางไม้ใกล้ตัว เหตุใดออกมาเหลือเพียงหงโย่ว สาวใช้คนสนิทของท่านแม่นางอย่างหรูฟางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
"ลุกขึ้นเถิด พี่หญิงเซี่ยมีนิสัยจริงใจน่ารัก หลิงหรงสนทนากับพี่หญิงช่างน่าสนใจยิ่ง"
อันหลิงหรงย่อมไม่คิดว่าสาวใช้คนสนิทของฮูหยินในจวนใหญ่จะคิดว่าคุณหนูของตนผิดจริง ๆ
แม้นางจะมีฐานะอ่อนด้อย แต่ก็ได้รับเลือกเป็นพระสนมในวัง ย่อมต้องรักษาเกียรติศักดิ์ของตนในขอบเขตที่เหมาะสม
หรูฟางยิ้มน้อย ๆ ทีท่าของนางยิ่งนอบน้อมมากขึ้น: "ฮูหยินผู้เฒ่าได้ยินว่าท่านซิ่วหนวมาพระนครแต่เพียงลำพัง รู้สึกชื่นชมยิ่ง ได้สั่งให้หม่อมฉันติดต่อท่านฉีจู่แห่งกองธง镶蓝旗ของกองธงฮั่น กวัลเจีย.เล่อฉู่เฮ่อแล้ว รถม้าคอยอยู่ที่หน้าประตูวังแล้ว"
ตามสายตาของหรูฟาง อันหลิงหรงเห็นรถม้าสีครามหลังหนึ่ง นางผงกศีรษะเล็กน้อย
"หม่อมฉันขอถวายพระพรให้ท่านซิ่วหนวได้รับตำแหน่งพระสนม ขอให้ท่านซิ่วหนวราบรื่นในทุกสิ่ง"
หรูฟางโค้งกายทำความเคารพ จากนั้นยื่นกล่องในมือส่งให้ด้วยกิริยานอบน้อม
"นี่คือของขวัญที่ฮูหยินให้หม่อมฉันนำมามอบแด่ท่านซิ่วหนว"
"หลิงหรงได้รับเลือกแล้ว ไม่สะดวกที่จะไปเยี่ยมเยือนถึงจวน ต้องรบกวนท่านอาโปรดช่วยถ่ายทอดความขอบคุณด้วย"
อันหลิงหรงรับกล่องเล็กจากมือหรูฟาง จากนั้นมองเซี่ยตงชุนแล้วยิ้ม: "พี่หญิงเซี่ยมีนิสัยร่าเริงสดใส หากได้เข้าวังแล้ว พี่หญิงอย่าลืมน้องด้วยนะ"
ประโยคแรกกล่าวให้หรูฟางฟัง ร่าเริงสดใส หมายถึงช่างพูด เสียงดังอึกทึก ในวังเป็นผู้ไม่รู้กฎเกณฑ์ในการเอื้อนวาจา สดใส หมายถึงคุณหนูของตนไม่มีหัวคิดมากนัก
หรูฟางครุ่นคิดในสมอง เชื่อมโยงกับเหตุการณ์ทั้งหมดในวันนี้ก็เข้าใจความหมายของอันหลิงหรง นางมองคุณหนูของตนที่คิดว่าตนได้รับคำชม พลันเข้าใจความหมายของคนโง่มีดวง
"ย่อมเป็นเช่นนั้น เข้าวังแล้วก็มาหาข้า มีข้าดูแลเจ้า จะไม่ยอมให้ใครรังแกเจ้าเป็นอันขาด"
เซี่ยตงชุนกล่าวอย่างโผงผาง ขันทีบนทางเดินในวังมีไส้ศึกจากตำหนักต่าง ๆ อยู่ไม่น้อย สำหรับคำพูดโผงผางของเซี่ยตงชุน พวกเขาก็ปล่อยใจจากความระแวงต่อท่านซิ่วหนวผู้นี้เป็นอย่างมาก
อำลาเซี่ยตงชุนแล้ว อันหลิงหรงเดินไปยังรถม้าที่ฉีจู่แห่งกองธง镶蓝旗 กองธงล่างห้ากองธงของกองธงฮั่น ซึ่งเป็นสังกัดของตระกูลอัน จัดเตรียมไว้ให้
"ถวายบังคมท่านซิ่วหนว หม่อมฉันเป็นคนจากตระกูลกวัลเจีย ตามคำสั่งฮูหยินมารับท่านซิ่วหนวไปยังที่พัก"
สาวใช้หน้าตาขาวผ่องคนหนึ่งเดินเข้ามารับ พร้อมทำความเคารพอันหลิงหรงอย่างนอบน้อม
"รบกวนเจ้าด้วย"
อันหลิงหรงจับแขนสาวใช้ ก้าวขึ้นรถ
รถม้าภายนอกดูเรียบง่าย แต่ภายในกลับสะดวกสบาย ปูเบาะผ้าไหมนุ่ม ๆ ทั้งยังจัดเตรียมขนมและชาร้อนไว้ให้อย่างใส่ใจ
"ท่านซิ่วหนวลำบากแล้ว เชิญดื่มชาสักหน่อยเถิด"
สาวใช้คนเมื่อครู่คุกเข่านั่งอย่างนอบน้อมอยู่เบื้องล่าง หยิบกล่องอาหารและกาน้ำชาข้าง ๆ มาจัดแจงอย่างเรียบร้อย
"เจ้ามีนามว่าอะไร"
อันหลิงหรงจิบน้ำชาพลางถามไปตามเรื่อย รู้สึกพอใจในความหวังดีของตระกูลเซี่ยยิ่ง แท้จริงนางก็ตั้งใจจะติดต่อฉีจู่ในสังกัดของตระกูลอันอยู่แล้ว จะให้ได้รับเลือกเป็นพระสนมแล้วยังต้องพักที่โรงเตี๊ยมอย่างร่างเดิมได้อย่างไร
"กราบเรียนท่านซิ่วหนว หม่อมฉันชื่อป้านเซี่ย"
การคัดเลือกซิ่วหนวครั้งนี้ ตระกูลกวัลเจียไม่มีธิดาที่อายุถึงเกณฑ์เข้าร่วม ธิดาเดียวที่อายุถึงคือธิดาแท้ ๆ ของสายรอง กวัลเจีย.เอ๋อหมิ่น แต่น่าเสียดายก่อนการคัดเลือกในตำหนักกลับเป็นหวัด จำต้องแจ้งว่าป่วย
ดังนั้นสำหรับซิ่วหนวในสังกัด ฮูหยินกวัลเจียจึงค่อนข้างใส่ใจ ไม่ว่าตระกูลจะเป็นเช่นไร ขอเพียงได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ ก็ถือเป็นผู้สูงศักดิ์ การสร้างบุญคุณไว้กับจวนย่อมไม่เสียหาย
ยิ่งไปกว่านั้น นี่ก็เป็นหน้าที่ของฉีจู่ ถึงไม่รู้เหตุใดช่วงก่อนหน้านี้ท่านเจ้าบ้านตนจึงนึกไม่ถึง ปล่อยให้ท่านซิ่วหนวอันมาพระนครแล้วต้องพักโรงเตี๊ยม ทว่าถูกท่านเซี่ยเตือนสติ ก็ยังไม่สายเกินไป
"หม่อมฉันได้รับท่านเสี่ยวอี๋เหนียงเข้ามาในจวนแล้ว ท่านซิ่วหนวโปรดสบายใจ"
ป้านเซี่ยไม่ใช่คนพูดมาก มองสีหน้าอันหลิงหรงพลางบอกเล่าเรื่องสำคัญอย่างกระชับ แล้วก็นิ่งเงียบลง อันหลิงหรงก็ได้มีเวลาจัดการความคิด นางเปิดพื้นที่ส่วนตัวของพนักงานภูตผีแต่ละตนตามที่กติกาบัตรตอกบัตรในสมองสั่ง
นี่ไม่ใช่ของสำหรับโกงการทำภารกิจ เนื่องจากเจ้านายรายแรกกำหนดให้ใช้เงื่อนไขของอันหลิงหรงเองในการทำภารกิจ ดังนั้นพื้นที่นี้จึงเป็นเพียงที่เก็บของ จะให้ภูตผีทำงานฟรี ๆ ได้อย่างไร ขอเพียงเป็นเงินทองของมีค่าที่ได้มาโดยความสามารถ ก็ล้วนเก็บไว้เองได้
แต่หากมีเจ้านายต้องการให้ภูตผีระบมไปทุกทิศ เช่นนั้นย่อมมีของช่วยเหลือที่สอดคล้องกันปรากฏขึ้นในพื้นที่
"ท่านซิ่วหนว เราถึงแล้ว"
ป้านเซี่ยมองอันหลิงหรงที่หลับตาอยู่ แล้วเอ่ยเบา ๆ
"ฮูหยินกล่าวว่า ท่านซิ่วหนวอันได้รับคัดเลือก นับเป็นพระสนมของโอรสสวรรค์ อีกไม่กี่วันราชโองการแต่งตั้งมาถึง คงต้องติดตามพระพี่เลี้ยงศึกษาเล่าเรียน จึงให้จัดลานเล็ก ๆ แห่งนี้ให้สะอาด เพื่อให้ท่านซิ่วหนวพักชั่วคราว ที่นี่สงบเงียบ และยังเลี่ยงผู้คนพลุกพล่านในจวนมาชนปะทะท่าน ท่านลองดูว่า ต้องใจหรือไม่"
ป้านเซี่ยประคองแขนอันหลิงหรงเดินเข้าไป พลางถ่ายทอดคำของฮูหยินกวัลเจียไปด้วย
"ฮูหยินช่างใส่ใจยิ่ง ข้าชอบมาก"
รอยยิ้มตามแบบแผนบนหน้าป้านเซี่ยก็ผ่อนคลายลงสองส่วน ไม่กลัวท่านซิ่วหนวผู้นี้จะวางมาด กลัวแต่ในใจจะไม่รู้จักคิดคำนึง
ผ่านประตูฉุยฮวา อันหลิงหรงได้พบท่านเสี่ยวอี๋เหนียง
นางเป็นสตรีที่ดูสุขุม แต่แววตายังเจืออาการประหม่า ทว่ากระดูกสันหลังที่พยายามยืดตรงทำให้อันหลิงหรงรู้สึกดีเป็นอย่างมาก
"คุณหนู"
เสี่ยวอี๋เหนียงยื่นมือที่กำลังกุมชายผ้าออกมา แล้วก็ชักกลับอย่างสั่นเทา ๆ
นางนึกถึงท่าทางของนางนมในจวนเมื่อครู่ จึงทำความเคารพอันหลิงหรงอย่างแข็งทื่อ
"สตรีชาวบ้าน ถวายบังคมท่านซิ่วหนวอัน"
"รีบลุกขึ้นเถิด ท่านเสี่ยวอี๋เหนียง"
อันหลิงหรงเร่งฝีเท้าขึ้นสองส่วน ป้านเซี่ยผู้ฉลาดอยู่ข้างกาย รีบเข้าไปประคองท่านเสี่ยวอี๋เหนียงขึ้นก่อนอันหลิงหรง
เมื่อนั่งบนตั่งนุ่มแล้ว อันหลิงหรงจึงถอนหายใจยาว
แม้เวลาจะผ่านมาไม่นาน แต่การยืนแข็งทื่อเกือบทั้งวัน ช่างเหน็ดเหนื่อยเสียจริง
ตระกูลกวัลเจียจัดการให้อย่างเหมาะสม แม้กระทั่งพ่อครัวในจวนก็เป็นชาวเจียงหนาน ข้าวของเครื่องใช้ล้วนครบครัน อันหลิงหรงก็รู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจ
เพิ่งได้พักผ่อนสองวัน ระหว่างนั้นฮูหยินกวัลเจียก็มาด้วยตัวเองครั้งหนึ่ง ต่างกล่าวถ้อยคำอ้อมค้อมต้อนรับกันไปมา ฮูหยินกวัลเจียทิ้งของขวัญจากฉีจู่ไว้บ้างแล้วก็จากไป
"ฮูหยินได้พบท่านซิ่วหนวอันแล้วหรือ"
กวัลเจีย.เล่อฉู่เฮ่อนั่งอ่านหนังสือบนเก้าอี้ มองฮูหยินตนถอดเครื่องประดับพลางนินทาไปด้วย
"พบท่านแล้ว เป็นสตรีงามอ่อนหวาน แม้ชาติกำเนิดจะด้อยไปบ้าง แต่คำพูดจากว้างขวาง มีแบบแผนยิ่ง เป็นคนฉลาด"
เล่อฉู่เฮ่อหัวเราะสั้น ๆ : "สามารถโน้มน้าวให้บุตรสาวของเซี่ยเวยที่ดุจก้ามปูยิ้มตาหยีได้ จะไม่ฉลาดได้อย่างไร"
ฮูหยินกวัลเจียก็ยิ้ม เมื่อพูดถึงบุตรสาวของตระกูลเซี่ยแล้ว นั่นคือผู้ที่มีชื่อในพระนครว่าชอบรังแกผู้อื่นแต่ไร้สมอง
ฮูหยินของตระกูลเซี่ยสุขภาพไม่ดี หลังจากให้กำเนิดบุตรสาวคนเล็กนี้ก็ป่วยออดแอดบนเตียงตลอด ไม่มีกำลังจะอบรมบุตร
ทว่าเซี่ยเวยเป็นพวกเอ็นดูบุตรสาว อีกทั้งเมื่อบุตรสาวตระกูลเซี่ยเกิดนั้นก็เป็นช่วงปลายรัชสมัยจักรพรรดิองค์ก่อนแล้ว สามีภรรยาจึงไม่เคยคิดว่าบุตรสาวจะได้เข้าคัดเลือกซิ่วหนว ปล่อยตามสบายไป จึงกลายเป็นเช่นนี้
"โน้มน้าวใจคนเป็นก็ดีแล้ว ยังดีกว่าคนที่แฝงความเจ้าเล่ห์ไว้ในคำพูด"
กวัลเจีย.เล่อฉู่เฮ่อเป็นขุนนางทหาร แต่ไม่สันทัดกับฮ่องเต้องค์ปัจจุบันเท่าใดนัก
เขาเคยเป็นสหายเก่าแก่ของท่านแม่ทัพน้อยฝู่หย่วน ตั้งแต่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน อดีตองค์ชายหยงชินอ๋อง ช่วงชิงคู่หมั้นของสหาย อูลาน่าลา.โหรวเจ๋อ มาได้ ก็เอ้อระเหยในการทำงานตลอด
อย่างไรเสีย มองดูแล้วท่านผู้นี้ก็ไม่ต้องการขุนนางทหารพวกเขามากนัก มีเหนียนเกิงเหยาคนสนิทของตนก็เพียงพอแล้ว
กวัลเจีย.เล่อฉู่เฮ่อทอดมองเปลวเทียนพลางใจลอย
แม้ตระกูลจะส่งมาเพียงผ้าไหมและเครื่องประดับ แต่เขารู้ดี ตระกูลไหนบ้างไม่มีความคิด?
ท่านซิ่วหนวอัน แม้นไม่ใช่คนแซ่กวัลเจีย แต่ถึงอย่างไรก็เป็นซิ่วหนวในกองธงใต้บังคับบัญชาของเขา ขอเพียงเกี่ยวดองกันได้ก็ดีแล้ว ในวังมิใช่ที่อยู่สบาย ฮองเฮาและฮว่าฝูที่ไร้โอรส ขายบุญคุณไว้สักหน่อย ให้ได้ดำรงตำแหน่งเจ้าของตำหนักหนึ่งอย่างสงบแล้วค่อยว่ากันภายหลัง
（อันหลิงหรงอยู่ในกองธงฮั่น แต่ไม่ได้ระบุว่าเป็นชาวกองธงใดโดยเฉพาะ ทว่าจากฐานะตระกูลอันแล้ว กองธงล่างห้ากองธงย่อมหนีไม่พ้น ลองค้นหาดู สรุปว่ากวัลเจีย.เล่อฉู่เฮ่อเป็นฉีจู่แห่งกองธง镶蓝旗 กองธงล่างห้ากองธงของกองธงฮั่นจริง ๆ การเป็นมิตรกับท่านแม่ทัพน้อยฝู่หย่วนเป็นเรื่องแต่งเพิ่ม
อีกประการ งานเขียนนี้จะมีการค้นคว้าข้อมูล แต่ก็มีเรื่องแต่งเพิ่มอยู่ไม่น้อย เด็ก ๆ ที่เคร่งครัดโปรดเก็บสมองไว้สักหน่อย ที่นี่ไม่รับฝาก ฮา เลือกทรงสมองที่ตัวเองชอบรับคืนไปได้นะ）