เช้าตรู่วันถัดมา ผู้จัดงานไม่ได้โยนทุกคนลงสนามแข่งขันทันที แต่พานักเรียนจากแต่ละสถาบันไปเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์จัดแสดงเมชาในเขตตะวันออกของฐานที่พักก่อน
แม้จะเรียกว่าพิพิธภัณฑ์จัดแสดง แต่ความจริงกลับดูคล้ายฐานทัพขนาดย่อมมากกว่า
เพดานทรงโดมสีเงินเทาแผ่สูงอยู่เหนือศีรษะ เมชาหลายสิบเครื่องตั้งเรียงอยู่สองข้าง สูงต่ำต่างระดับกันบนแท่นจัดแสดง
บางเครื่องทาสีดำสนิท มีแสงพลังงานเย็นเยียบสีน้ำเงินแผ่จากข้อต่อ บางเครื่องหุ้มเกราะด้วยสีแดงเข้ม ราวกับสัตว์ยักษ์โลหะที่พร้อมจะตื่นขึ้นมาได้ทุกเมื่อ
หลินอีเดินอยู่ในขบวน เงยหน้ามองจนคอเริ่มเมื่อย
ก่อนหน้านี้นางเคยเห็นเมชาแค่ในคลิปบนเน็ตดาว แถมยังเป็นภาพถ่ายระยะไกลอีกต่างหาก
พอได้มายืนใกล้ ๆ ถึงพบว่าตัวเองยังสูงไม่ถึงน่องของเมชาสักเครื่อง
“สวรรค์เอ๊ย...” กู้ซั่วเข้าไปแนบอยู่หน้าสุดของราวกั้น ใบหน้าแทบจะยัดเข้าไปในกระจก “ของแบบนี้ราคาสักเท่าไรกัน?”
ลู่เฉาตอบเสียงเบาอยู่ข้าง ๆ “เครื่องที่ถูกที่สุดก็ราคาหลายสิบล้านแล้ว”
ยังไม่รวมค่าอาวุธที่สึกหรอและค่าบำรุงรักษาประจำวันด้วยซ้ำ
หลินอีคำนวณในใจเงียบ ๆ เงินขนาดนั้นคงพอให้นางกินข้าวไปได้หลายร้อยชาติ
เหวินหวานทอดถอนใจเบา ๆ อยู่ข้างนาง “ปีหนึ่งพวกเรายังแทบไม่มีโอกาสได้เห็นสักสองครั้ง”
เมชาพบเห็นได้ทั่วไปบนดาวแม่หรือในสนามรบ แต่บนดาวของพวกเขาแทบไม่มีโอกาสได้ใช้งาน
คนจนอย่างนางได้เห็นมันในระยะใกล้ขนาดนี้ก็นับว่าคุ้มแล้ว
หลังการเยี่ยมชมจบลง ทุกคนก็ถูกพาไปยังเขตแข่งขันเสมือนจริง
ที่นั่นเป็นห้องโถงขนาดใหญ่กว่าเดิม มีแคปซูลเสมือนจริงเรียงรายแน่นขนัดจนมองแทบไม่เห็นจุดสิ้นสุด ตัวแคปซูลสีเงินขาวดูราวกับไข่ที่เปิดออกครึ่งหนึ่ง เรียงเป็นระเบียบสุดลูกหูลูกตา
ข้างแคปซูลแต่ละเครื่องมีช่องเชื่อมต่อพลังวิญญาณแยกเป็นของตัวเอง ฝาครอบกึ่งโปร่งใส เผยให้เห็นลวดลายรับสัมผัสที่ปกคลุมผนังด้านใน กับจุดสัมผัสประสาทที่ลอยอยู่หลายจุด ดูคล้ายแช่อยู่ในของเหลวสีฟ้าอ่อน