หวังโส่วเต๋อได้ยินดังนั้นก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้ พลันคิดจะแย้งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
แต่พอเห็นว่าคนตรงหน้าคือฉู่กวน เขาก็กลืนถ้อยคำที่จ่ออยู่ปลายลิ้นลงคอไปเสีย
หากเป็นคนอื่น จะให้เจ้ากรมต้าหลี่ซื่อมาพบอย่างนั้นหรือ?
ช่างมีหน้ามีตาเสียจริง!
แต่ถ้าเป็นฉู่กวน เขากลับพอเข้าใจได้อยู่บ้าง
“ข้าน้อย...รับบัญชา!”
หวังโส่วเต๋อไม่กล้าพูดมาก รีบไปตามเจ้ากรมต้าหลี่ซื่อมาอธิบายเรื่องนี้ให้ฉู่กวนฟัง
พูดตามตรง เขาไม่อยากเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้นัก
เพราะเรื่องนี้พัวพันกว้างขวางเหลือเกิน กว้างเสียจนยามนึกย้อนกลับไป เขายังอดหวาดหวั่นไม่ได้
ส่วนฉู่กวนก็ถอนสายตากลับมา เปิดสำนวนคดีตระกูลเจียงขึ้นอ่านอีกครั้ง ไล่ดูทุกถ้อยคำอย่างตั้งใจ
เขาไม่ใช่คนใจร้อนที่ทนเห็นความอยุติธรรมในโลกไม่ได้ และก็ไม่ใช่นักบุญ
ความอยุติธรรมในโลกมีมากมายเกินไป เขาจัดการไม่ไหว และไม่คิดจะจัดการด้วย
แต่ตระกูลเจียงนั้นต่างออกไป
ครั้งนั้นเมื่อพระมารดาของเขาสิ้นอำนาจ คนทั้งราชสำนักต่างหลีกหนีเขาราวกับเห็นงูพิษ มีเพียงตระกูลเจียงที่เคยยื่นมือช่วยเหลือ จนเขารอดชีวิตมาได้
บุญคุณครั้งนั้น เขาจดจำมาสิบปี
เขาเป็นคนแยกแยะบุญคุณความแค้นชัดเจนมาแต่ไหนแต่ไร
แค้นต้องชำระ
บุญคุณก็ต้องทดแทน!
ส่วนจะพัวพันถึงผู้ใด หรือทำให้ผู้คนขุ่นเคืองมากมายเพียงใด...
เขาเคยใส่ใจเรื่องพวกนี้เสียเมื่อไร?
ราวหนึ่งเค่อให้หลัง ในที่สุดก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นนอกห้องเก็บสำนวน
ผู้ที่เดินเข้ามาก่อนคือชายวัยห้าสิบเศษ รูปร่างผอมเพรียว ใบหน้าขาวสะอาด ใต้คางมีหนวดสั้นที่เล็มแต่งไว้อย่างเรียบร้อย
หว่างคิ้วมีรอยยิ้มเป็นมิตร สวมชุดขุนนางสีแดงชาด เอวห้อยหยกเขียวชิ้นหนึ่ง มองแวบแรกคล้ายบัณฑิตผู้สอนหนังสือที่อารมณ์ดี