เพียงชั่วขณะเดียว สวี่จิ้งหยางก็ปรับจังหวะก้าวให้เป็นปกติ
นางขยับเข้าไป คารวะองค์หญิงใหญ่ก่อน แล้วจึงหันไปมองเติ้งรั่วฮวา
“คารวะคุณหนูใหญ่ตระกูลเติ้ง”
องค์หญิงใหญ่ทรงให้ทั้งสองนั่งลง แล้วตรัสกับสวี่จิ้งหยางด้วยรอยยิ้มว่า “เมื่อไม่กี่วันก่อน รั่วฮวาเล่าให้ข้าฟังว่า คืนงานเทศกาลโคมไฟ น้องสาวจอมซนของนาง รั่วเหยียน ล่วงเกินเจ้าไว้มาก”
“รั่วฮวาอยากไปเยือนเพื่อขอโทษเจ้ามาตลอด แต่ก็กลัวว่าจะเป็นการบุ่มบ่าม จึงอ้อนวอนให้เปิ่นกงจัดงานน้ำชาเชิญเจ้ามา อย่าโกรธที่เปิ่นกงไม่ได้บอกเจ้าล่วงหน้าเลย”
สวี่จิ้งหยางเพิ่งรู้ว่า วันนี้มีเพียงพวกนางสามคน
ใบหน้างามสง่าแฝงความห้าวหาญของนางมีรอยยิ้มบางเบาอย่างพอเหมาะอยู่เสมอ
“ฝ่าบาทตรัสเกินไปแล้ว เรื่องคืนนั้นหม่อมฉันไม่ได้เก็บมาใส่ใจ”
กล่าวแล้ว นางกลับหันไปมองเติ้งรั่วฮวา “บาดแผลที่หูของคุณหนูสี่เติ้งคงหายดีแล้วกระมัง”
เติ้งรั่วฮวาสวมกระโปรงฤดูใบไม้ร่วงสีส้มทอง บนศีรษะประดับปิ่นทองห้อยชายพู่ กิริยาท่วงท่าสูงศักดิ์เกินบรรยาย
แม้นางจะเพียงยิ้มบาง ๆ ก็ยังชวนให้รู้สึกว่าสง่างามและสูงส่ง
“รบกวนคุณหนูใหญ่สวี่เป็นห่วง น้องสี่ของข้าหายดีแล้ว นางเองก็รู้ว่าคืนนั้นทำเกินไป จึงกำชับให้ข้าขอโทษเจ้าแทนนางให้ดี”
“ไม่ถึงกับต้องขอโทษหรอก หม่อมฉันเองก็มีความผิด ตอนนั้นไม่ระวังให้ดี จึงทำให้คุณหนูสี่เติ้งบาดเจ็บ”
เมื่อเห็นทั้งสองต่างถ่อมตนต่อกัน องค์หญิงใหญ่ก็พอพระทัยเป็นอย่างยิ่ง
“เอาละ พวกเจ้าต่างถ่อมตนต่อกันเช่นนี้ เปิ่นกงยินดียิ่งนัก ก่อนหน้านี้ก็คิดจะจัดงานแนะนำให้พวกเจ้ารู้จักกันมานานแล้ว จิ้งหยาง รั่วฮวาเติบโตมาในสายตาเปิ่นกงตั้งแต่เล็ก ทั้งยังเก่งกาจไม่แพ้เจ้า พวกเจ้าสองคนน่าจะเข้ากันได้ดี”
สวี่จิ้งหยางเพียงยิ้มบาง ๆ
“ด้วยพระกรุณาของฝ่าบาทและคุณหนูใหญ่เติ้ง ที่หม่อมฉันได้ชื่นชมดอกโบตั๋นบานสะพรั่งเต็มสวน ช่างน่ายินดียิ่งนัก”
องค์หญิงใหญ่ตรัสตรง ๆ ว่า “ผู้คนทั่วหล้าล้วนรู้ว่าเปิ่นกงรักดอกโบตั๋นที่สุด สวนดอกไม้ที่นี่เปิ่นกงลงมือปลูกและดูแลด้วยตนเอง แม้แต่ในวังก็ยังไม่มีทิวทัศน์งดงามเช่นนี้”