สวี่จิ้งหยางหลับไปเพียงหนึ่งชั่วยาม จู๋อิ่งก็ปลุกนางขึ้นมา
“คุณหนูใหญ่ คุณหนูโหรวเจิงกลับมาพร้อมยาที่ไปนำมาแล้วเจ้าค่ะ”
สวี่จิ้งหยางตื่นเต็มตาแทบจะในทันที นางลุกขึ้นนั่ง “เปลี่ยนเครื่องแต่งกาย”
ครั้นนางไปถึงห้องใหญ่ สวี่ฮูหยินก็ส่งพี่เลี้ยงชิงมาขวางไว้หน้าประตู
“คุณหนูใหญ่ ฮูหยินกล่าวว่า นายท่านได้รับบาดเจ็บ ในจวนวุ่นวายไปหมด ขอให้ท่านอยู่ในห้องของตนให้ดี เรื่องทางนี้มีฮูหยินกับหูไฉคอยจัดการ ท่านไม่ต้องร้อนใจเจ้าค่ะ”
มองใบหน้าของพี่เลี้ยงชิงที่คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม สวี่จิ้งหยางเอ่ยว่า “ข้าไปเยี่ยมบิดาตนเอง ไม่ได้เพิ่มความวุ่นวาย แม้แต่มารดาก็ไม่อนุญาตหรือ”
พี่เลี้ยงชิงแสร้งทำสีหน้าลำบากใจ “คุณหนูใหญ่ ฮูหยินกล่าวไว้เช่นนี้แล้ว ท่านดู...”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง พลันมีเสียงกั๋วกงเวยดังมาจากด้านใน
“จิ้งหยางมาหรือ ให้นางเข้ามา”
สีหน้าพี่เลี้ยงชิงเปลี่ยนไป สวี่จิ้งหยางแค่นหัวเราะ “พี่เลี้ยงชิงเห็นหรือไม่ ขวางไม่ให้ข้าไปพบบิดา เกือบทำให้ท่านกลายเป็นคนผิดแล้ว ระวังบิดาหายป่วยเมื่อใด จะสั่งโบยท่านอีกครา”
คำเตือนนั้นทำให้พี่เลี้ยงชิงก้มศีรษะต่ำลงแล้วต่ำลงอีก
นางรีบม้วนม่านสองชั้นขึ้น เปิดทางให้สวี่จิ้งหยางเข้าไป
ภายในห้องมีแสงไฟสลัว แสงเทียนสว่างไสวส่องให้เห็นกลิ่นยาที่อบอวลทั่วห้อง
สวี่โหรวเจิงกลับมาจากนำยาแล้ว ก็ไปต้มยาด้วยตนเอง
เวลานี้เพิ่งนำยาต้นมาส่ง สวี่ฮูหยินกำลังปรนนิบัติกั๋วกงเวยให้ดื่มยา
กั๋วกงเวยดื่มไปเพียงครึ่งเดียวก็วางถ้วยลง
“คราวนี้เหตุใดต้องดื่มยาถึงสองเทียบ ก่อนหน้านี้ข้าจำได้ว่ามีเพียงเทียบเดียว”
“ยานี้ออกฤทธิ์แรง นายท่านวางใจดื่มเถิด” สวี่ฮูหยินกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉยชา