สวี่จิ้งหยางหันไปมองชุนอวิ๋น ชุนอวิ๋นก้มศีรษะทันที “ข้าจะไปต้มน้ำให้นายท่านอาบน้ำเจ้าค่ะ”
นางรู้กาลเทศะจึงถอยออกไป ประตูห้องปิดลง
สวี่จิ้งหยางเอ่ยว่า “ท่านพ่อ พรุ่งนี้ในที่ประชุมเช้า ฝ่าบาทต้องทรงถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้แน่ และอาจตรัสถึงเรื่องที่ข้ากับพี่เจิงจับโจรได้สองคนโดยบังเอิญ จนจะพระราชทานรางวัลแก่ท่านพ่อ”
กั๋วกงเวยขมวดคิ้ว “เจ้าต้องการจะพูดอะไร”
“ข้าต้องการจะบอกว่า เมื่อฝ่าบาทตรัสว่าจะพระราชทานรางวัล ท่านพ่อต้องปฏิเสธ”
“เพราะเหตุใด”
“เรื่องนี้มิใช่สิ่งที่ควรฉวยเอาความดีความชอบ เทศกาลโคมไฟมีโจรปรากฏตัวและฟันทำร้ายชาวบ้าน ฝ่าบาททรงกริ้วหนัก ไม่เพียงลงโทษองค์รัชทายาท แม้แต่อ๋องผิงก็ยังถูกพัวพันด้วย”
กั๋วกงเวยลังเลพลางครุ่นคิด
สวี่จิ้งหยางเกรงว่าบิดาจะคิดไม่เข้าใจ จึงอธิบายให้ตรงไปตรงมายิ่งขึ้น
“ยามนี้หากท่านพ่อรับความดีความชอบไว้ ก็จะถูกทั้งฝ่ายองค์รัชทายาทและฝ่ายอ๋องผิงจองเวร ตระกูลสวี่ของเราเป็นขุนนางใหม่ในราชสำนัก ทนรับคลื่นลมไม่ไหว มิสู้ไม่รับรางวัลเล็กน้อยนี้ แล้วเลือกวางตัวให้ปลอดภัยจะดีกว่า”
“หรือเจ้าจะคิดมากเกินไป?” กั๋วกงเวยรู้สึกว่านางพูดไม่มีเหตุผล “ฝ่าบาทจะพระราชทานรางวัล พวกเขาจะกล้ามีความเห็นได้อย่างไร”
สวี่จิ้งหยางสูดลมหายใจลึก
บิดาของนางมีข้อเสียครบถ้วนตามแบบแม่ทัพ ทั้งสายตาสั้น ชอบสร้างความดีความชอบเพื่อเอาหน้า รักศักดิ์ศรี และชอบเอาชนะ
มีเพียงความอดทนอดกลั้นและความคิดอ่านลึกซึ้งเท่านั้นที่ไม่มี
นางจำต้องพูดต่อ “ก่อนหน้านี้ท่านชิว รองเสนาบดีที่ติดตามองค์รัชทายาทเสด็จประพาสภาคใต้ พัวพันกับคดีเส้นทางลำเลียงพัสดุทางน้ำ พอกลับมาก็ได้รับรางวัล หลังจากนั้นกลับถูกตัดศีรษะ มีข่าวลือว่าคนในเส้นทางลำเลียงพัสดุทางน้ำส่วนใหญ่เป็นพวกของอ๋องผิง เหตุใดเมื่อสองอ๋องขัดแย้งกัน ผู้ที่ตายกลับเป็นผู้ช่วยของฝ่ายหนึ่งเล่า”