ศักราชหงอู่ปีที่ 7 แคว้นอิงเทียน
"แย่แล้ว แย่แล้ว คราวนี้ต้องตายแน่!"
ตำหนักคุนหนิง ขันทีใหญ่เฉากงกง ใบหน้าไร้หนวดเคราสวมอาภรณ์แพรไหมชั้นใน ขณะนี้ราวกับถูกอสนีบาต หน้าซีดเผือดดั่งแผ่นกระดาษ ร่างกายเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ขาทั้งสองสั่นสะท้านจนควบคุมไม่ได้
วันนี้ฟ้าใสเวิ้งว้าง ในวังต้องสุริยันอ่อนอุ่น ควรเป็นวันที่สงบสุขไร้กังวล
แต่ทว่า องค์ชายหกแห่งต้าหมิงผู้เป็นที่ต้องห้ามแตะต้องและมิอาจเกิดสิ่งใดขึ้นได้นั้น—กลับหายตัวไป!
เป็นเวลานานถึงหนึ่งก้านธูป
พวกเขาพลิกค้นตำหนักคุนหนิงทั้งด้านหน้าด้านหลัง ภายในภายนอก เหนือใต้ รวมถึงเฉลียงสวนดอกไม้ เขาหินดัดและดงไผ่ พลิกแล้วพลิกอีก แต่ก็ยังไม่เห็นเงาองค์ชายหก
วินาทีนี้ เฉากงกงรู้สึกเพียงขาทั้งสองอ่อนยวบ มือเท้าเย็นเฉียบ เลือนลางคล้ายเห็นบรรพสตรีของตนกำลังโบกมือเรียก
เด็กน้อย มานี่เร็ว เจ้าพ่อของเจ้ารออยู่เบื้องล่าง
แต่แล้ว ประโยคหนึ่งก็ทุบภาพมายาให้แตกกระจาย ดึงเฉากงกงกลับคืนมา
"เฉากงกง หาเจอแล้ว พวกเราหาเจอองค์ชายหกแล้ว!"
"ว่าอย่างไร? องค์ชายอยู่ที่ไหน นำทางไฉไปเร็วเข้า!"
เฉากงกงเมื่อครู่ยังรู้สึกว่าตนเองต้องตายแน่ แต่มิคาดว่าวินาทีถัดมา เขากลับฟื้นคืนชีพ
ข้าต้องขออภัยท่านพ่อแล้ว ดูท่าว่าบุตรไม่อาจลงไปปรนนิบัติท่านให้สมความกตัญญู คงต้องรบกวนท่านเร่งไปลงสู่ภพใหม่เสียเถิด อย่าเอาแต่รอข้าเลย...
จากนั้น เฉากงกงระดมความเร็วเต็มกำลังประหนึ่งวิ่งร้อยเมตร วิ่งทะยานไปตามทิศทางที่สาวใช้ชี้
องค์ชายหก ไฉมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!!!
……
ในขณะเดียวกัน
ด้านตะวันตกของวังหลวง ตำหนักร้างอันเงียบเหงา
บนหลังคากระเบื้องเขียวซึ่งสูงตระหง่าน มีร่างเล็กนั่งสงบนิ่งอยู่
เห็นเพียงรูปร่างของเขาผอมบางอ่อนแอ ทรวดทรงบอบบาง แม้จะเป็นองค์ชายรัชทายาท แต่กลับไม่กำยำแข็งแรงเท่าเด็กธรรมดาสามัญ
ทว่า ใบหน้าเล็กนั้นกลับงดงามหมดจด คิ้วตาดั่งวาด จมูกโด่งเป็นสันเรียวรับกับริมฝีปาก ฟันขาวสะอาด วงหน้าประดับด้วยอวัยวะอันละเอียดประณีตราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ถูกแกะสลัก
สิ่งเดียวที่ยังเป็นตำหนิ คือผิวหน้าที่ซีดขาวเกินไป สีหน้าซีดเซาหม่นหมอง ร่างกายราวถูกห้อมล้อมด้วยความรู้สึกอ่อนแอบอบบางไร้เรี่ยวแรง
บุคคลนี้คือองค์ชายหกที่เพิ่งหายตัวไปและทำให้ผู้คนโกลาหล—จูหมิง!
เขานั่งสงบอยู่บนหลังคาอันเย็นเฉียบ มองดูพระราชวังต้องห้ามอันกว้างใหญ่เบื้องหน้าอย่างเงียบงัน แววตาเต็มไปด้วยห้วงความคิดมากมาย
เขาชื่อจูหมิง องค์ชายผู้มิควรปรากฏในประวัติศาสตร์
ตามบันทึกทางประวัติศาสตร์ หม่าฮองเฮาชั่วชีวิตมีพระโอรสที่เป็นรัชทายาทเพียงห้าองค์ คือองค์ชายใหญ่จูเพียว องค์ชายรองจูซ่าง องค์ชายสามจูเกิง องค์ชายสี่จูตี้ องค์ชายห้าจูซู่
สำหรับองค์ชายหก เดิมควรเป็นฉู่หวังจูเจินที่เกิดจากสนม สนมหูชงเฟยเป็นผู้ให้กำเนิด
แต่ความจริงกลับเป็นเขา—จูหมิง ในวันพิธีสถาปนาแผ่นดินศักราชหงอู่ปีแรก หม่าฮองเฮาเกิดทรงครรภ์โดยไม่คาดคิด ซึ่งเป็นองค์ชายรัชทายาทองค์ที่หก และเป็นองค์ชายรัชทายาทที่นางโปรดปรานที่สุด
อีกทั้ง เขามิใช่คนต่างโลกที่วิญญาณข้ามร่างมาสิงสู่ และมิใช่ดวงวิญญาณที่แย่งชิงร่างเพื่อคืนชีพ
เขานับแต่ต้นจนจบเป็นองค์ชายแห่งต้าหมิงที่เกิดและเติบโตที่นี่ เพียงแต่ในหัวสมองมีเศษความทรงจำของคนยุคปัจจุบันเพิ่มมาอย่างคลุมเครือ
ราวกับได้รับชมภาพยนตร์ที่แสนยาวนานเรื่องหนึ่ง!
เจ้าคงมิอาจกล่าวว่า หลังจากดูภาพยนตร์เรื่องหนึ่งจบ แล้วรับรู้เรื่องราวภายในและต้นสายปลายเหตุ เจ้าก็กลายเป็นผู้ข้ามภพไป
ส่วนเหตุใดจูหมิงจึงสลัดสาวใช้ทิ้ง แล้วแอบมายังตำหนักร้างอันห่างไกลนี้? เป็นเพราะเสียงที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นในหัวสมองล้วนๆ
ตามที่ความทรงจำกล่าวไว้ นี่ดูเหมือนเป็นสิ่งมาตรฐานสำหรับตัวเอกในนิยาย เรียกว่าอะไรสักอย่างที่ว่าด้วยระบบ
แน่นอนว่าบางคนก็บอกเช่นกันว่า นี่ก็คือสุดยอดเคล็ดลับที่นักเขียนตกอับชื่นชอบใช้
มันบอกให้จูหมิงหาสถานที่เงียบสงบ กว้างขวาง สะดวกในการรับส่งคลื่นสัญญาณ จึงจะสามารถกระตุ้นระบบได้สำเร็จ
ด้วยเหตุนี้เขาจึงแอบหนีมาที่นี่ แต่เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ ยุคต้าหมิงก็มีสัญญาณด้วยหรือ?
ข้าอ่านหนังสือน้อย อย่าได้หลอกข้าเชียวนะ!
[ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์เดินทางถึงเขตปลอดคลื่นรบกวนอันกว้างขวางแล้ว กำลังเชื่อมต่อสัญญาณ...]
เสียงที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นในหัวสมอง ทำให้จูหมิงพลันรู้สึกตึงเครียดขึ้นมา แม้แต่มือเล็กๆ ก็ยังอดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น
อย่างไรก็ตาม วินาทีถัดมา
[การเชื่อมต่อสัญญาณล้มเหลว! การกระตุ้นระบบครั้งแรกล้มเหลว!]
สีหน้าของจูหมิงแข็งค้างลงทันใด ความคาดหวังที่เต็มเปี่ยมในใจเมื่อครู่คล้ายถูกสาดด้วยน้ำเย็นฉ่ำฉับพลัน
"ไอ้สารเลว เอ็งแม่..."
จูหมิงผู้รู้จักมารยาท ยังมิทันได้ส่งคำทักทายถึงบิดามารดาของระบบ ก็ได้ยินเสียงดังขึ้นในหัวสมองเป็นชุดๆ
[ตรวจสอบว่าแผ่นกั้นมิติแห่งโลกของโฮสต์แข็งแกร่งยิ่งนัก สัญญาณทั่วไปมิอาจทะลุผ่านได้]
[กระบวนการเปิดใช้งานช่องสัญญาณหลักถูกยกเลิก]
[บัดนี้ได้เริ่มใช้แผนสำรองการกระตุ้นแล้ว เปิดโหมดการผูกมัดด้วยการยืนยันด้วยตนเอง]
[เชิญโฮสต์เลือกด้วยตนเองว่าจะกระตุ้นและผูกมัดระบบนี้หรือไม่]
"...ดีนัก พวกเจ้ากินมื้อเที่ยงแล้วหรือยัง หากไม่ไหวให้โรงครัวหลวงผัดกับข้าวมาให้สักสองสามอย่าง ข้าจะร่วมดื่มกับท่านแม่สักจอก"
จูหมิงนับว่าเป็นจ้าวแห่งการสลับบทบาทอย่างแท้จริง ท่าทีเปลี่ยนเป็นนอบน้อมและสวามิภักดิ์ในพริบตา การสลับฉากนั้นเรียกว่าลื่นไหลดุจสายน้ำ
โชคดีที่ระบบมิได้มีปัญญาญาณคิดเอง มิเช่นนั้นคงจะเอ่ยขึ้นว่า ไม่สู้ดี ข้ายังคงชื่นชมท่าทีที่เอ็งไม่ยอมเชื่องเมื่อครู่นัก!
[โฮสต์จะกระตุ้นและผูกมัดระบบนี้หรือไม่?]
"ขอรับๆ ข้าจะกระตุ้น!"
จูหมิงรีบตอบอย่างไม่รอช้า
แต่เขากลับรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องที่กระทำเกินเลยโดยสิ้นเชิง
เพราะการต้องเผชิญกับตัวเลือกเช่นนี้ คงไม่มีใครเลือกปฏิเสธเป็นแน่?
[คำสั่งยืนยันสำเร็จ!]
[ระบบเริ่มต้นการกระตุ้น!]
[ยินดีด้วย โฮสต์ผูกมัดสำเร็จ—ระบบเช็คอินระดับเทพ!]
[กฎ: โฮสต์เช็คอินทุกวัน จะได้รับหีบสมบัติสำริด เช็คอินทุกเดือน จะได้รับหีบสมบัติเงิน เช็คอินทุกปี จะได้รับหีบสมบัติทอง]
[ข้อควรระวัง: แหล่งที่มาของรางวัลหีบสมบัติทั้งหมดเชื่อมโยงทะลุผ่านภพมิติหมื่นภพ นอกจากนี้ระดับของหีบสมบัติเพียงกำหนดโอกาสในการได้รับสมบัติพิเศษ หาได้แบ่งชั้นต่ำสูงไม่ หีบสมบัติสำริดก็สามารถเปิดออกมาเป็นของล้ำค่าได้!]
เมื่อได้ฟังคำแนะนำของระบบจบ
ดวงตาของจูหมิงพลันเปล่งประกาย ในใจมีเพียงความคิดเดียวว่า: พระเจ้า ข้าจะร่ำรวยแล้ว!!!
อย่างไรก็ตาม ความประหลาดใจยังมิสิ้นสุดเพียงเท่านี้
[เนื่องด้วยโฮสต์ทำการกระตุ้นระบบนี้เป็นครั้งแรก ขณะนี้สามารถทำการเช็คอินประจำวันหนึ่งครั้ง เช็คอินประจำเดือนหนึ่งครั้ง เช็คอินประจำปีหนึ่งครั้ง]
[นอกจากนี้ ระบบยังมอบของรางวัลพิเศษแก่โฮสต์—ถุงมิติที่สี่ (รุ่นเดียวกับโดราเอมอน)]
[ผลของไอเทม: มีพื้นที่ต่างมิติภายในตัว พื้นที่ไร้ขอบเขต สามารถเก็บวัตถุไร้ชีวิตทั้งหมดได้ เข้าออกสะดวก เพียงแค่คิดก็สามารถใช้งานได้!]
เรื่องน่าประหลาดใจต่อเนื่องกันเช่นนี้ ทำเอาสมองน้อยๆ ของจูหมิงมึนงงไปหมด ครึ่งค่อนวันก็ยังมิอาจตั้งสติได้
แม้ว่าเขาจะเฝ้าคาดหวังกับสิ่งที่เรียกว่าระบบนี้มาตลอด แต่ก็มิอาจคาดคิดเลยว่ามันจะทรงพลังถึงเพียงนี้
มันกระทั่งถุงมิติที่สี่ยังสามารถนำมาได้ แถมยังเป็นรุ่นเดียวกับโดราเอมอนอีกด้วย
ในหัวสมองของจูหมิงปรากฏภาพของไอ้อ้วนน้ำเงิน ท้องขาว ไร้หู ชื่นชอบแมวตัวเมียตัวน้อยขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เดี๋ยวก่อน จูหมิงพลันรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
หีบสมบัติที่สามารถเปิดของล้ำค่าต่างๆ ได้
และถุงมิติที่สี่ที่ใช้เก็บสมบัติล้ำค่า!
รวมกันแล้ว...ข้ากลายเป็นโดราเอมอนไปเสียแล้ว!
จูหมิงเพิ่งจะได้สติในตอนนี้เอง เมื่อรางวัลที่เปิดออกจากหีบสมบัติมีมากขึ้นเรื่อยๆ สักวันหนึ่งตนก็สามารถเสแสร้งเป็นโดราเอมอนที่ช่วยให้ผู้คนสมปรารถนาได้เช่นกัน
แต่ว่า ชื่อโดราเอมอนฟังดูไม่เพราะเลย
รู้สึกโดยรวมแล้วใช้เรียกแมวมากกว่า
เขาผู้เป็นองค์ชายแห่งต้าหมิงผู้อาจหาญ จะต้องตั้งชื่อฟังดูแล้วให้เกิดความรู้สึกว่ามีความสูงส่งเหนือกว่า
จูหมิงจมดิ่งในห้วงความคิดชั่วครู่ แววตาพลันสว่างวาบ
ได้แล้ว
เซียนจินจวินผู้มากลาภสักเท่าไร?
ชื่อนี้ฟังดูแล้วให้ความรู้สึกยิ่งนัก
[ของขวัญต้อนรับสำหรับมือใหม่แจกจ่ายเสร็จสิ้นแล้ว เชื้อเชิญให้โฮสต์สำรวจคุณสมบัติของระบบด้วยตนเอง!]
[ตรวจพบมียอดคงเหลือการเช็คอินสามครั้งที่ยังมิได้ใช้ จะเริ่มต้นการเช็คอินเดี๋ยวนี้เลยหรือไม่?]
เสียงเตือนอันเย็นชาดังขึ้นอีกครั้ง ดึงจูหมิงจากความตื่นเต้นกลับคืนสู่ความเป็นจริง
ตอนนี้กล่าวสิ่งเหล่านั้นยังเร็วเกินไป ใครจะรู้ว่าหีบสมบัติจะเปิดของดีออกมาได้เมื่อใด รอให้ถึงวันนั้นจริงๆ แล้วค่อยว่ากัน
เช่นนั้นสิ่งที่ทุกท่านรอคอยต่อไปก็คือ
น้ำเงินเข้ม เพิ่มค่าพลัง...อะแฮ่ม ขออภัย สวดบทผิดไปหน่อย
จูหมิงรู้สึกว่าการหยอกล้อเช่นนี้ให้ความสุขนัก
"ระบบ ข้าจะเช็คอิน!"