อันจิ่วกะพริบตาปริบ ๆ แต่ถังอีโยวกลับมาเรียบนิ่งเหมือนเดิมแล้ว
เขาก้าวเดินไปทางหลี่เสี่ยงไม่กี่ก้าว ก็หันไปคุยกับคนนั้นต่อ
ส้มซ่าส์กุดแขนอันจิ่ว แล้วก้มลงกระซิบข้างหูเสียงหยอกล้อ “นักเรียนอันจิ่ว~”
อันจิ่วยกมือตบลงเบา ๆ หนึ่งครั้ง “จะทำอะไรหรือคะ นักเรียนหลี่มู่เฉิง?”
ส้มซ่าส์เพิ่งจะเปิดปากจะพูด เด็กห้องข้างหน้าที่ถูกเรียกไปซ้อมละครก็เดินลงไปจากอีกฝั่งของเวทีแล้ว ครูบนเวทีเริ่มเรียกชื่อห้องพวกเขา
รออยู่หนึ่งชั่วโมง ซ้อมเสร็จสองวินาที
เดินผ่านพิธีเป็นรูปเป็นร่าง สามคนที่เหลือนอกจากถังอีโยวก็ถูกบอกว่ากลับเข้าห้องได้แล้ว
จากนั้นก็เข้าสู่พิธีสวนสนาม หัวหน้าผู้ฝึกขึ้นกล่าว ผู้อำนวยการขึ้นกล่าว พออันจิ่วรู้สึกว่าตัวเองเกือบจะหลับอยู่แล้ว เสียงปรบมือก็ดังขึ้นรัว ๆ ทั้งลาน
คนที่ขึ้นไปคือถังอีโยว
เขาเดินสู่แท่นกล่าวสุนทรพจน์อย่างช้า ๆ ใต้สายตาของทุกคน ยกข้อมือซ้ายขึ้นดูเวลาหนึ่งครั้ง แล้วก็เริ่มกล่าวสุนทรพจน์
“เรียนท่านผู้บริหาร ครู และนักเรียนทุกท่าน สวัสดีครับ ผมถังอีโยว นักศึกษาใหม่ห้องการแสดงละครและภาพยนตร์ รุ่น 2X รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่วันนี้ได้ยืนอยู่ตรงนี้เพื่อกล่าวแทนนักศึกษาทั้งหมด…”
อันจิ่วก้มหนลง มัวแต่จ้องมองหญ้าเทียมแทน
จังหวะการพูดของถังอีโยวเร็วกว่าปกติขึ้นนิดหน่อย แต่ออกเสียงชัดถ้อยชัดคำ จนคนฟังไม่รู้สึกรีบร้อนวูบไหวเลย
พอคำสุดท้ายหล่นลง เธอถึงค่อยเงยหน้าขึ้น และถังอีโยวก็พอดีเงยหน้ามองมาทางนี้พอดิบพอดี
“จริง ๆ ฉันไม่ได้ฟังเขาพูดอะไรเลยนะ แต่พูดสั้นขนาดนี้ เขาก็สมควรได้รับเสียงปรบมือจากฉันแล้ว”