มูนถือว่ามีชื่อเสียงอยู่ในเกาหลี แต่คนที่ชอบก็ไม่ได้มีมากนัก
อย่างน้อยสาว ๆ ที่อยู่ตรงหน้าก็คงไม่ใช่แฟนคลับ เพราะพวกเธอแค่สบตากัน แล้วพยักหน้าให้กันเท่านั้น
แต่สาวที่เงียบมาตั้งแต่แรกกลับเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดว่า “เทศกาลมหาวิทยาลัยปีนี้เหมือนจะเชิญมูนมานะคะ หนูได้ยินรุ่นพี่พูดมา”
“จริงเหรอ แล้วจะเชิญวงไหนมาอีกบ้าง?” หัวข้อนี้ดึงดูดความสนใจของสาว ๆ คนอื่นทันที ทุกคนต่างพากันซักถาม
อันจิ่วนั่งฟังเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ พลางครุ่นคิด
การได้เจอพัค วอนอูในงานเทศกาลมหาวิทยาลัย นับเป็นโอกาสที่ไม่คาดคิดจริง ๆ
หลังจากนั้น การแนะนำตัวและการพาชมมหาวิทยาลัยก็จบลงอย่างราบรื่น
รุ่นพี่ที่รับหน้าที่ดูแลประกาศปิดท้ายว่า “เพื่อเป็นการต้อนรับน้องใหม่ แล้วก็ให้ทุกคนได้สนิทกันเร็วขึ้น คืนนี้เราไปกินข้าวด้วยกันนะ!”
สถานที่จัดเลี้ยงถูกเลือกเป็นร้านอาหารเกาหลีใกล้ซองกยุนกวัน
ทุกคนยังหนุ่มสาว ต่างพูดคุยกันคนละทีสองที ถ่ายรูปและแลกช่องทางติดต่อกัน บรรยากาศจึงคึกคักขึ้นอย่างรวดเร็ว
กินไปได้ไม่นาน พวกผู้ชายที่จับตาดูอันจิ่วมาตั้งแต่แรกก็เริ่มชวนเธอดื่มไม่หยุด
“คุณอันจิ่ว ดื่มสักแก้วสิ เปิดเทอมทั้งทีต้องฉลองกันหน่อย!”
อันจิ่วเพียงยิ้มแล้วส่ายหน้า ก่อนอธิบายเสียงเบาว่า “ฉันดื่มไม่ได้จริง ๆ ค่ะ ฉันแพ้”
ผู้ชายมักชอบตีความคำปฏิเสธชัดเจนของผู้หญิงไปว่าเป็นการเขินอายหรือหาข้ออ้างปฏิเสธ
และก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ พอเห็นว่าเธอมีท่าทีอ่อนโยน พวกเขาก็คิดว่าเธอแค่หาข้ออ้าง ยิ่งคะยั้นคะยอหนักกว่าเดิม